Ervaringen Reizen
In mijn jonge jaren heb ik wat gereisd en een van de landen die ik heb aangedaan was Nepal. Ik vond het een aantrekkelijk en kleurrijk land, waar ik vriendelijk werd ontvangen. In de hoofdstad Kathmandu heb ik zo’n 11 dagen doorgebracht en ik slenterde elke dag door de straten. Meestal werd mij gevraagd of ik iets wilde drinken, eten of kopen en soms ging ik daar op in. Op een dag liep ik langs een winkel waar ze souvenirs verkochten en buiten stond een man die me aanstaarde. Hij ving mijn blik en vroeg of ik mijn toekomst wilde leren kennen. Ik diende hem van repliek en zei dat ik die al kende, waarop hij reageerde met de volgende woorden: “Ben je dan niet bang?” Deze vraag heeft me lang beziggehouden, want hij is werkelijk subliem.
Ik wist dat hij probeerde in te spelen op mijn nieuwsgierigheid en eventueel onzekerheid, maar misschien wist hij echt wel wat over mijn toekomst. Zijn vraag werd de lijfspreuk van mijn leven en hebben me geholpen om mensen en situaties te doorzien. Het blijft me verbazen hoe sommige op het eerste gezicht onbeduidende gebeurtenissen zo’n impact kunnen hebben op het leven van iemand.
Mijn schoonouders, vrouw en ikzelf hadden tijdens een vakantie het plan opgevat om met een speedboot te gaan varen op een nabijgelegen rivier. Het werd een prachtige dag en nadat we ’s avonds van een goede maaltijd hadden genoten, waren we aan de terugreis begonnen. We hadden twee mogelijkheden om terug te keren, via de snelweg of via een oude weg, die voorzien van allerlei haarspeldbochten dwars door de bergen heen voert en drie keer zo lang duurt. Het was al donker en omdat we in een busje reden waarvan de lampen maar zwakke schijnsels voortbrachten, leek ons de snelweg de beste optie. Ik nam achter het stuur plaats, maar raakte de weg kwijt en zonder het te willen, hadden we de afslag naar de snelweg gemist en bevonden we ons op de oude weg door de bergen.
Mijn schoonmoeder en vrouw stonden er op dat ik omdraaide en wezen mij op de gevaren
van de weg voor ons. Zelf was ik er ook niet op gebrand om door te rijden, maar op
het moment dat ik wilde stoppen en terugrijden, hoorde ik door het open raam aan
de rechterkant van het busje een krijs van een vogel. De rest van het gezelschap
reageerde er niet op, maar voor mij was het een teken om op de weg te blijven en
door te rijden, onder hevig protest van mijn mede-
De rit duurde in totaal meer dan 2 uur en was bijzonder uitputtend, maar hoe hard of zacht ik ook reed, het vogelgeluid bleef ons begeleiden en liet zich om de zoveel minuten horen. Mijn schoonouders en vrouw werden zich op een gegeven moment ook bewust van het geluid en begonnen zich af te vragen wat het was. Mijn schoonmoeder is vrij bijgelovig en was er van overtuigd dat het slechte of zelfs de duivel ons begeleidde, maar ik probeerde haar ervan te overtuigen dat het geluid mij geen angst gaf, integendeel, het kalmeerde mij. Mijn vrouw was dezelfde mening toegedaan als ik. Vlak voordat we de bergen achter ons lieten, hoorden we de krijs nog één keer, harder en indringender dan ooit en ik wist dat “de vogel” afscheid van ons had genomen.
De volgende ochtend toen we aan het ontbijt zaten en het plaatselijke nieuws op de tv volgden, vertelde de nieuwslezer dat er een verschrikkelijk ongeluk was gebeurd op de snelweg rond 9 uur ’s avonds, waarbij 4 mensen om het leven waren gekomen. Met stomheid waren we geslagen, want dat was precies de tijd dat wij zelf onderweg waren geweest en de afslag naar de snelweg hadden gemist. Onze dank naar datgene wat ons die nacht vergezelde en behoedde is niet uit te drukken en hoewel geen van ons gelooft dat het daadwerkelijk een vogel is geweest die het geluid heeft voortgebracht, zijn we ons vanaf dat moment gaan inzetten voor het beschermen van vogels en hun leefgebied. Een kleine moeite voor het geschenk wat ons werd gegeven.
Ik was een jaar of veertien toen mijn ouders besloten met de caravan naar het zuiden van Spanje te gaan. Ik was liever thuis gebleven, maar vanwege mijn jonge leeftijd had ik weinig in te brengen. De reis duurde erg lang, ook omdat we in Frankrijk niet de tolwegen namen, maar de provinciale wegen. We waren vroeg in de ochtend vertrokken en mijn vader wist niet van ophouden. “Als we er zijn, dan begint mijn vakantie,” was zijn gezegde. We waren al meer dan twintig uur onderweg en buiten was het donker. Ik voelde me erg moe en had mijn hoofd tegen het zijraampje van de auto aangelegd en staarde doelloos naar buiten. Wat zag ik nu? Stond daar nou een oude man te dansen langs de kant van de weg? In de tijd dat ik mij die vraag stelde, waren we hem al gepasseerd en ik draaide mijn hoofd om, om nog eens te kijken. Het was een boom geweest die bewoog in de wind. Het leek mij verstandig even mijn ogen te sluiten en een tukje te doen. Een half uurtje later, ik had niet geslapen, opende ik mijn ogen opnieuw en staarde naar buiten. We passeerden een huis en ik zag een hond die zijn staart op en neer bewoog. Ik kon alleen het achterste gedeelte zien van de hond, want de rest van hem bevond zich achter het huis. Nieuwsgierig keek ik naar hem via de achterruit en zag dat ik me weer had vergist, want het was een witte doek geweest dat over een houten blok had gelegen. Vermoeidheid heeft altijd een sterke invloed op mij gehad en laat mij dingen zien die er helemaal niet zijn. Als ik met mijn kinderen met de caravan op vakantie ga, doen we dus drie dagen over de tocht naar Spanje.
Reis naar de Vrijheid.
Voor mij is Reis naar de Vrijheid mijn jaarlijkse vakantie. Het begint met de voorpret, uitzoeken waar ga ik naar toe, ervoor sparen, mijn fantasie laten werken over hoe het zal worden, informatie verzamelen op internet, vragen stellen aan mensen die daar waar ik heen wil al zijn geweest. Oh, wat verheug ik mij daarop. Nog 14 dagen en weg uit dit land van saaiheid en eentonigheid. Zon, zee en cultuur snuiven. Leven!!
Wat ik thuis laat? Het keurslijf waar iedereen mij in duwt. Veel ego, mijn privé problemen en alle spanningen inclusief mijn stress en eentonige leven, mijn werk en collega’s met hun goed bedoelde adviezen.
Wat ik meeneem? Een lege accu die opgeladen moet worden met levenslust, mijn onbezorgdheid en een spontaniteit die ik niet inperk, mijn zelfvertrouwen en nieuwsgierigheid, mijn flexibiliteit, mijn vreugde en uitzonderlijk veel onderzoeksdrift.
Wat ik verwacht? Vrijheid, Bewegingsvrijheid noem ik het, met hoofdletter B. Daarnaast dronken worden van de interessante mensen die ik ontmoet, de buitengewone gesprekken die er gaan komen en de ontdekkingen die ik zal doen.
Het nadeel? Mijn reis is een retourtje, terwijl Uw reis naar de Vrijheid een enkele reis is.
Wat breng ik mee terug? Mijn herinneringen aan deze vakantie en me afvragen waarom ik hier niet zo leef.
Centrum ABL: Wij wensen U een schitterende vakantie, ondanks Uw retourtje.
Kundalini
Paranormaal
Tekeningen®
www.centrum-
