Ervaringen Paranormaal 1

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

Voor iedereen die geïnteresseerd is in het paranormale, verwijzen wij ook naar:

Mijn bekentenis.

Toen ik nog magnetiseerde werd ik gebeld door een man. Zijn vrouw had buikklachten, of ik haar wilde magnetiseren. Hij had via via van mij gehoord. Aan huis komen was moeilijk en omdat ik geen wagen had wilde hij mij ophalen. Om twee uur kwam er een donkerrode auto met een lang verleden voorrijden. “Waar ben ik aan begonnen,” vroeg ik mij af. Charmant hield de man de deur van de auto voor mij open en begeleid door de zachte knallen van de uitlaat reden we weg. Bij een groot en hoog gebouw parkeerde hij zijn auto in de ondergrondse garage. Al snel bleek dat hij met zijn vrouw in een duur penthouse woonde. Binnen was het nog warmer dan buiten. De ramen waren dicht. Voor zijn vrouw had hij ook de verwarming aanstaan, want ze was nogal kouwelijk. Voordat ik zijn vrouw behandelde wilde hij eerst een rondje door zijn penthouse doen; zijn schilderijen waren zijn trots. Dat van de schilder Israël moest hij binnenkort verkopen, het leven was duur en zijn auto moest naar de garage. Zijn vrouw lag geduldig in de schemerige slaapkamer te wachten, hier waren zelfs de gordijnen potdicht. De warmte sloeg me tegemoet. Ze was heel aardig, wat ze precies had wist ze ook niet. Ik ging op bed zitten en begon met magnetiseren. De vrouw deed haar ogen dicht en viel in slaap. Overmand door de warmte kon ik mijn ogen ook niet meer openhouden. Plotseling schrok ik wakker door de stem van de man: “Weet U hoe laat het is?” Ik wist het niet. De vrouw sliep nog steeds en stil liep ik de slaapkamer uit. Bleek ik daar een uur “geslapen” te hebben. Het is me nooit meer overkomen.

Wat een afknapper als je na het lezen van De werkwijze van een medium en Vragen Paranormaal in het boek 250 Geestelijk Vragen & Antwoorden naar een paranormale beurs gaat. De hele mystiek is weg. Hier zitten mensen met problemen die anderen met hun problemen, samen met een begeleider willen helpen. Ik heb er goed op gelet. Een man keek zelfs regelmatig naar boven alsof hij extra wilde benadrukken dat de antwoorden van boven kwamen. Mijn vriendin en ik gingen naar hem toen voor de toekomst. We merkten beiden hoe hij inspeelde op de lichaamstaal van mijn vriendin als hij mij antwoorden gaf. Na het consult werd er met veel omarmingen en gezoen afscheid genomen. De helderziende was zo blij dat hij ons had kunnen helpen. Hoe onze toekomst wordt? Dat lag aan de omstandigheden, het kon dooien en het kon vriezen, laat ik het daar maar bij houden. De rest zal ik jullie besparen. Nuchter naar een paranormale beurs gaan, objectief kijken en je goedgelovigheid thuislaten, dat is mijn advies!

Jammer van die training.

Paranormaal begaafd noemt men het. Ik was het dus ook, een van de velen die dingen zagen, hoorden en meemaakten. Mensen die hier alweer jaren mee bezig waren gaven mij gevraagd en ongevraagd advies waar ik vaak geen kant mee uitkon. Met mijn gevoel en weten klopte het nooit helemaal. Aardige mensen, dat wel maar ik vroeg me af waarom ze zelf niet leefden naar de adviezen die ik van hun kreeg. Ik moest kaarsjes branden voor Maria, door mijn katholieke opvoeding, die ik eerlijk gezegd wel achter mij had gelaten, begreep ik dat wel. Het kostte mij een vermogen aan waxinelichtjes, dompelkaarsen, gewone kaarsen, gekleurde kaarsen en gewijde kaarsen die direct uit een klooster kwamen. Ik had ze allemaal in huis. De antwoorden op mijn vragen kwamen niet. Ik geloof dat Maria even niet thuis was.

Mensen die gehoord hadden dat ik het een en ander kon, kwamen en gingen. Ze brachten van alles mee, foto’s, voorwerpen, familie en zelfs hun buren. De meeste antwoorden die ik hun gaf hadden ze zelf kunnen weten, zo dom waren ze niet. Meerwaarde heeft het als antwoorden van iemand komen die begaafd is dacht ik. Wat me opviel was het enorme verdriet wat mensen bij zich hebben en al die angsten om de meest rare dingen. Van de wasmachine legen tot ergens op bezoek gaan toe. Het waren vreemde tijden waarin ik veel van de mensen en over mezelf leerde.

Gemakkelijker maakte het mijn leven niet. Het werd ingewikkelder. Ik herinner mij een telefoontje van een man die mij vroeg of ik een medium was. Hij wachtte mijn antwoord niet af, vroeg direct of ik wist waar Jan nu woonde. Hij behandelde mij alsof ik een wandelend boek was vol met kennis, even programmeren vooral niet deleten en klaar. Boos zei ik dat Jan verhuisd was naar het noorden. “Dat klopt, maar waar precies, want hij is pas verhuisd,” kwam er als reactie. Ik groette en legde de haak neer, bleef in verbazing achter, hoe wist ik dat ene Jan, die ik helemaal niet kende in het noorden was gaan wonen?

Een ander telefoongesprek, kun je me even vertellen waar mijn armbandje ligt, gisteren had ik het nog aan. Ik heb het uitgedaan toen ik ging slapen. Een logisch antwoord van mij was kijk bij je bed. Hoe wist je het, kwam er als reactie.

Ik zag ook zoveel dingen, dat ik me begon af te vragen of ik geen delirium had. Er sprong iets vormloos, bruins over de bank, had ik het echt gezien? Stond er iemand naast mij toen ik de afwasmachine wilde opruimen? Zo levensecht dat ik zelfs vroeg of hij even opzij wilde gaan. Stak er een vrouw de straat over die beslist in onze wereld niet thuishoorde? Het schepte verwarring toen ik buiten met een man stond te praten over het weer, er een ander persoon die ook zijn wereld kwijt was door mij heen stapte en er zonder problemen in mijn rug weer uit kwam. Ik besloot er wat aan te gaan doen. Maar wat? Mezelf afsluiten werd me geadviseerd. Zeven keer in een tegengestelde richting met je hand over je maagchakra draaien, dat zou werken. Mooi niet dus. Vanaf mijn stuitje een lijn trekken naar de grond, jezelf aarden heette dat, werkte ook niet. Mijn conclusie: energieën en krachten uit andere werelden kun je niet bevelen. Ik moest zelf maar eens iets verzinnen.

Ik begon mezelf te trainen in het bewust worden van wat er daadwerkelijk aanwezig was en in onze wereld thuishoorde en wat niet. Veel zag ik vanuit mijn ooghoeken en dat schepte de meeste verwarring. Ik leerde me aan als ik iets zag, mijn ogen te blijven richten op het punt waar ik al naar keek en als ik iets zou zien, zou ik twee passen achteruitlopen en daarna die twee passen weer naar voren. Zag ik het dan nog, dan was datgene blijven staan of werkelijk hier aanwezig. Ergens tegen aanlopen zou me niet overkomen, want ik was er ook zonder te vallen of ergens tegenaan te lopen vandaan gekomen. Na een week had ik het te pakken. Ik zag iets lopen, klein en zwart, het leek op een poes. Ik bleef mijn ogen richten op hetzelfde punt, deed twee passen achteruit en weer twee naar voren. Het was weg. Ik keek rond, er was niets, het was verdwenen. Er liep hier dus iets klein en zwart rond. Op naar het volgende. Ik zag iets bewegen, twee passen terug, twee naar voren, het was er nog. Ik had mezelf zien voorbij lopen in een spiegel. Gelukkig iets aards. Het volgende, weer zag ik iets bewegen, deze keer lang en smal. Twee passen achteruit, twee naar voren, wat was het? Het was er nog maar wat was het? Ik kon het niet vinden. Ik probeerde het opnieuw. Twee passen naar achter, twee naar voren, daar was het weer. Vreemd, hoe kon dat nou. Opnieuw en opnieuw, ik moest het weten. Eindelijk, ik had mezelf weerspiegeld gezien als lang en smal in de stalen buis van de stofzuiger. Het raadsel was opgelost. Maanden ging ik zo door met oefenen. Het leverde mij veel op. Ik kon nu een onderscheid maken tussen wat men werkelijkheid noemt en wat niet. Tot op een dag, had ik mezelf maar niet getraind!

Ik liep naar de voordeur. Er zat een langwerpig normaal glas in. Vanuit mijn ooghoeken zag ik iemand staan in de voortuin. Het was een man, niet echt groot, in een schitterend wit gewaad. Zijn voeten kon ik niet zien omdat zijn gewaad daarover heen viel. Hij had korte grijze krullen en een rond gezicht. Hij keek geïnteresseerd naar boven, naar het raam van mijn slaapkamer. Ik schrok absoluut niet, maar wat deed ik? Twee passen achteruit, twee naar voren, ik bleef het punt waar ik naar had gekeken vasthouden, de man was weg. Ik had hem zo duidelijk gezien dat hij nog steeds op mijn netvlies staat. Mijn hele training viel in duigen. Hier had ik een kans gehad om met iemand uit een andere wereld zichtbaar te praten en wat deed ik? Twee passen……….

Ik ben direct met mijn training gestopt, de man heb ik niet meer gezien, maar wie weet.

Pendelen, vertrouw niet op de antwoorden.

Het leek mij dusdanig interessant dat ik het probeerde. Ik hield het touwtje, waaraan een echte pendel hing, vast tussen mijn rechter duim en middelvinger, mijn elleboog steunde op tafel. Het is de bedoeling je hand zo stil mogelijk te houden en alle spieren te ontspannen. De bloedsomloop die door je hand gaat zorgt voor een minimale beweging die je niet kunt stoppen. Ik concentreerde mij volledig op mijn vraag die ik door de pendel beantwoord wilde zien; zonder concentratiekracht scheen deze niet te werken. Van tevoren had ik afgesproken dat als het antwoord op mijn vraag een “ja” zou zijn, dan zou de pendel van rechts naar links uitslaan, bij “nee” van voren naar achteren en bij “dat weet ik niet,” zou de pendel een cirkel draaien. De eerste keer dat ik pendelde kreeg ik antwoorden op vragen die ik door enig onderzoek zelf ook geweten zou hebben.

Ik probeerde het uit bij kennissen. Ik liet de pendel langs hun lichaam gaan en daar waar een lichamelijke klacht was, zou de pendel uitslaan van rechts naar links. Het werkte prima. Toch had het niet mijn vertrouwen. Er zijn tenslotte krachten in de mens werkzaam die je straal voor de gek houden. Ik probeerde de pendel halve cirkels te laten maken, dat lukte niet, ondanks mijn sterke concentratie, vreemd! Waarom kon ik dat niet? Op een dag probeerde ik het weer, ik vroeg de pendel zo geconcentreerd mogelijk hoe hij precies werkte. Uit mijn eigen hand kwam een witte hand. Deze hand gaf me toch een mep tegen de pendel en deze begon rondjes te draaien. Schitterend. Zo werkte het dus, wist ik dat ook weer. Iets in mij zorgde dus voor het draaien van de pendel en daardoor ook voor de antwoorden. Waarde hechten aan de antwoorden leek mij zeer onverstandig.

De tulp; inzicht via een omweg.

Dinsdag, eindelijk! Ik had vandaag een afspraak met een vrouw die kon handlezen. De mensen die mij haar telefoonnummer hadden gegeven waren zeer tevreden over haar. Verdere informatie had ik niet. Omdat mijn geestelijke proces stagneerde en ik informatie wilde over mijzelf en mijn ontwikkeling, reed ik naar Breda. Haar achternaam was hetzelfde als de straatnaam waar ze woonde. Een andere overeenkomst was dat de school waar ik les gaf dezelfde naam had. Dit kon niet mis gaan, toeval bestaat niet. Nu zou het gaan gebeuren, eindelijk iemand die mij, zonder voorkennis te hebben over mij, wat zou vertellen.

Ze was heel aardig, bakje thee, geen kaarsjes die werden aangestoken of andere onnodige onzin. Het geloof kwam niet ter sprake en over haar veelbelovende carrière als handlezer werd ook niet gesproken. Ze vertelde ernstig waar ik mee bezig was, op zoek naar mijzelf, had het over onzekerheid en sterk verantwoordelijkheidsgevoel, maar iets concreets kwam niet. Fijn om te horen dat ik gezond was en oud zou worden, duidelijk te zien aan bepaalde lijnen. Het aantal kinderen dat ik had was iets te veel, maar goed, we zijn allemaal mensen en fouten zijn er om gemaakt te worden.

Na het gesprek vertelde ze mij dat ieder mens een bloem op zijn hoofd heeft. Nieuwsgierig en zeer serieus vroeg ik welke bloem erop mijn hoofd stond. Een tulp, een rode tulp. Het leek me wat problematisch als ik door een deur moest met die tulp op mijn kop. Ik was allang blij dat het geen zonnebloem was. Ze bleef doorgaan over die tulp en op mijn vraag wat het nut van die tulp op mijn hoofd was, moest ze het antwoord schuldig blijven.

De sessie was afgelopen en ik stond op om afscheid te nemen en verdorie, ik voelde de tulp op mijn hoofd heen en weer gaan. Toen ik door de voordeur naar buiten ging boog ik mijn hoofd zodat de tulp niet afbrak. Bij het instappen van mijn auto was ik ook nog erg voorzichtig. Onderweg naar huis vroeg ik mij zelfs nog af of die tulp nu door het dak van de auto stak. Verder dacht ik na over wat ik gehoord had, het was me tegengevallen. Ik had werkelijk een aanwijzing verwacht over mijn ontwikkeling, wat ik kon aanpakken om vooruit te komen. Thuis begreep ik pas wat me werkelijk was overkomen. Zij zal die tulp echt wel gezien hebben, maar dat wilde niet zeggen dat ik werkelijk met een tulp op mijn hoofd rondliep. Ik had mij laten beïnvloeden en ik was hier zelf zelfs zover in meegegaan dat ik de tulp op mijn hoofd ook voelde. Ik wist nu waarom mijn persoonlijke ontwikkeling stagneerde, ik liet me beïnvloeden in de verkeerde richting. Had mijn reisje naar Breda toch nog een happy-end, inzicht via een omweg.

Ervaringen Paranormaal 2 >>