Ervaringen Overig | Centrum ABL

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

Ervaringen Overig

De Heilige Antonius van Padua.

Ik ben een zoeker en zal blijven zoeken tot de onderste steen boven komt. Maakt me niet uit wat ik ervoor moet doen. Als ik iets kwijt ben, bid ik tot De Heilige Antonius. Hij symboliseert voor mij alles wat ik verloren heb. Deze keer dacht ik het mij nog gemakkelijker te maken en vroeg hem: “Heilige Antonius, beste vrind, zorg dat ik mijn ego vind.” Het werkt niet, hij laat mij in de steek. Volgens mij moet ik zelf gaan zoeken.

Centrum ABL: Jij bent zeker geboren in Limburg? Ik heb geleerd dat je eerst een muntje in het water moest gooien, want anders verhoorde Antonius mijn gebeden niet, probeer dat ook eens! En vergeet Antonius niet te bedanken als je denkt het ego zelf gevonden te hebben. Heiligen zijn zeer bescheiden, ze werken graag op afstand en zonder dat je het merkt.

Ik ben vorig jaar overspannen geraakt. Een burn-out, zoals men dat zegt. Het gaat nu beter met mij en ik sta op het punt om terug te keren naar mijn oude baan. Daar kijk ik zeer tegenop. Ik heb het gevoel dat ik heb gefaald, dat ik als persoon niet veel voorstel, dat anderen mij zullen beoordelen alleen op mijn overspannenheid. Ook is het mij opgevallen dat mijn familie anders met mij omgaat, alsof ik een teer poppetje ben, dat beschermd moet worden. Waarom begrijpen ze niet, dat ze het juist zo erger maken? Ik ben net 30 geworden en wordt behandeld als een kind. Ik begrijp dat men mij wil behoeden voor verdere klachten, maar het werkt niet. Iedereen die verneemt dat ik onder behandeling sta voor overspannenheid, denkt dat ik simpelweg niet overweg kan met stress. Men heeft mij een label opgedrukt en wat ik ook doe, ik kom daar niet van af. Ik vind dat verschrikkelijk. Ik hoop dat mijn schrijven tot iedereen doordringt en dat men begrijpt dat iemand die zo iets meemaakt, juist behoefte heeft om als normaal persoon te worden behandeld.

Soms voel ik me hypernerveus worden, een reden hiervoor kan ik niet direct aangeven. Jaren geleden had ik dat ook al, maar nu merk ik dat de nervositeit “dichterbij” is gekomen, ze staat voor de deur om het zo uit te drukken. In de loop van de tijd heb ik vastgesteld dat er dan altijd iets staat te gebeuren, alleen weet ik op dat moment niet wat, wel dat het nooit iets prettigs of leuks is. Voor mij is het een van mijn onbekende persoonlijkheden die zich nerveus maakt, een persoonlijkheid die van te voren weet wat er staat te gebeuren. Door onderzoek ben ik dit gaan begrijpen. Ik kan het ook uitdrukken als een persoonlijkheid die vanuit mijn standpunt gezien voorkennis heeft, want voor mij ligt wat er staat te gebeuren nog in de toekomst. Pas als ik het “onprettige” meemaak, wat te maken kan hebben met mezelf, een onprettige situatie of omstandigheid of dat ik gewoon iets mee beleef dat voor iemand in mijn omgeving niet prettig was en daardoor ook een neerslag heeft op mij, weet ik de reden van het nerveuze gevoel. Ik pak het nerveuze gevoel op als een waarschuwing en ben dan extra alert en voorzichtig, maar er steekt meer achter, ik kan het (nog) niet doorgronden. Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn met soortgelijke ervaringen en naar eventuele andere reacties.

Centrum ABL: Een antwoord op de bovenstaande ervaring is geplaatst als artikel: Onder de Oppervlakte van het Ego

Mijn zoontje van 4 heeft een onzichtbaar vriendje. Het is begonnen nadat mijn man en ik zijn gescheiden. Ik doe mijn best het vriendje als normaal te aanvaarden, maar soms vind ik dat erg moeilijk, zeker wanneer er bezoek is of we ergens naar toe gaan, want ik moet er altijd rekening mee houden. Het onzichtbare vriendje is er altijd. Ik heb geprobeerd er met hem over te praten en hem vragen te stellen, maar hij laat er niets over los. Wat ik het ergste vind is dat hij een deel van zijn belevingswereld voor mij gesloten houdt, terwijl ik geloof dat hij mij juist in deze periode zo hard nodig heeft. De informatie die ik erover vind vertelt me dat ik me geen zorgen hoef te maken, maar toch? Ik zou graag met andere mensen in contact komen die soortgelijke ervaringen hebben met hun kind of kinderen.

Een maand geleden ben ik vader geworden. De bevalling is redelijk verlopen voor mijn vrouw en duurde wat lang, maar onze Bram is geboren. Ik wilde nooit kinderen, mijn vrouw wel en zij bleef de leuke kanten ervan benadrukken. Ik verdenk haar ervan dat zij er voor zorgde dat wij vaker in aanraking kwamen met gezinnen, in de hoop dat ik zou bezwijken. Wat niet gebeurde, althans niet op de manier zoals zij had gedacht. Kinderen zag ik altijd als een last, zeker niet als een vreugde. Als ik keek naar mijn vrienden die kinderen hadden, dan vond ik de impact te groot om zelf kinderen te willen. Soms liepen de spanningen hoog op tussen mijn vrouw en mij en ik weet dat onze relatie er onder leed. Het moment dat ik als een blad aan de boom omsloeg, was toen mijn zus haar dochtertje kreeg en ik voor de eerste keer zoiets moois van dichtbij ervoer. Ik keek er naar uit om bij haar op bezoek te gaan. Het was zo onbevangen, zo prachtig, dat ik een eigen kind wilde hebben. Mijn vrouw overhalen was geen probleem en nu ben ik een trotse vader. Misschien is dit geen echte geestelijke ervaring, maar ik wilde hem wel delen.

Ik ben getrouwd en vader van drie jonge kinderen. Daarnaast heb ik een zeer drukke baan en met de huidige verkeersproblemen moet ik vroeg weg en kom ik laat thuis, waardoor ik mijn kinderen alleen in het weekend zie. Dat vind ik heel erg. Helaas zie ik geen andere oplossing. Verhuizen en dichter bij mijn werk gaan wonen is niet zo eenvoudig. De kinderen hebben hier hun school, vriendjes en sociale activiteiten. De vader van mijn vrouw woont bij ons in de buurt en heeft vanwege zijn ouderdom hulp nodig. Alles schijnt goed geregeld te zijn, al heb ik soms het idee dat juist ik degene ben die de hoogste prijs ervoor betaald. Het op en neer rijden naar mijn werk, mijn werk zelf, het jachtige leven, de weekenden volledig spenderen aan de kinderen en ook nog tijd vrij maken voor mijn vrouw is me eigenlijk teveel. Ik voel me altijd moe. Soms vraag ik me af: “Dit kan het leven toch niet zijn?” “Er moet toch meer zijn?” Natuurlijk wilde ik altijd trouwen, kinderen krijgen, een goede carrière op poten zetten en bovendien een goed persoon zijn. In alles ben ik volgens mij geslaagd en toch mis ik iets. Ik zou moeten springen van geluk. Toch doe ik dat niet. Ik ben heel tevreden met wat ik heb en als ik naar mijn gezin kijk, voel ik me apetrots, maar is dit het?????? Laat er alsjeblieft meer zijn.

Ik wilde graag een ervaring opsturen, maar ik kon er geen vinden en dat zette me erg aan het denken. Hoezeer ik mijn leven ook uitspit, er is niets van mij wat tussen al die ingestuurde ervaringen tot zijn recht zou komen. Anderen lijken mysterieuze en soms zelfs wonderbaarlijke dingen mee te maken. Ik daarentegen leef een normaal leven. Ik ga naar mijn werk, kom thuis, breng mijn vrije tijd door met mijn hobby’s, vriendin, vrienden en familie en daar blijft het bij. Ik heb het goed, maar het bevreemdt mij ten zeerste dat ik niets echt geestelijks uit mijn leven kan pikken. Ik las de ervaring van vorige week, van die persoon die wilde, dat er meer zou zijn. Ik heb dat helemaal niet. Ik ben tevreden. Toch krijg ik wel eens het idee dat me van alle kanten iets wordt opgedrongen, dat het zo belangrijk is om geestelijk bezig te zijn en zie daar, ook ik ben op zoek gegaan naar het geestelijke in mijn leven en omdat ik niets kon vinden, voelde ik me heel even ongelukkig. Wat een larie!

Nog niet zolang geleden kwam ik een mevrouw tegen met een baby in de kinderwagen. De baby was pas vier maanden oud en lag heerlijk te slapen. Ik keek er naar en zag de kleine vingertjes en telde er zes aan het rechter handje. Hoe kan dat nou? dacht ik en telde opnieuw. Ik bleef zes vingertjes zien. Omdat ik niet onbeleefd wilde zijn, maar toch mijn nieuwsgierigheid wilde bevredigen, vroeg ik of de bevalling helemaal goed was verlopen en of het kindje helemaal gezond was. De moeder vertelde mij dat haar baby met zes vingers was geboren en dat de arts het zesde vingertje had verwijderd. Ik had het verwijderde vingertje dus gezien, want toen ik nog eens goed keek, telde ik maar vijf vingertjes. Later is mij uitgelegd dat het vingertje nog steeds in het energielichaam van de baby aanwezig was.

Mijn gebruik van de site.

Ik wil jullie graag een compliment geven, want op jullie website staat meer dan de gebruikelijke informatie over (zelf)bewustzijn en het verloop van een ontwikkeling. Ik speur de site af op zoek naar nieuwe invalshoeken, ideeën en benaderingen, zeker als ik vastzit in een probleem of een inzicht heb waar ik niet mee uit de voeten kan. Als ik er helemaal niet uitkom ga ik al schrijvende het probleem verhelderen en let daarbij op mijn gevoelens en bijkomende gedachten. Kom ik er dan nog niet uit laat ik het rusten met de gedachte: “Komt tijd, komt raad,” werkt altijd. Ook lees ik met grote interesse de vragen, ervaringen, artikelen en inzichten.

Centrum ABL: Dank voor de complimenten. Een kleine kanttekening. Met “Komt tijd, komt raad,” bedoel je hopelijk niet dat je het op de lange baan schuift?

Ik heb weinig gevoelens, toch herken ik gevoelens van mensen en weet ik hoe een mij onbekend gevoel voelt. Sommige emoties van anderen doen mij afkeren, niet omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden, meer omdat ik onbewust weet hoe erg ze zijn. Agressie komt op mij over als hard en gaat dwars door mij heen, terwijl zij in mijzelf iets raakt wat ik niet kan benoemen. Ik heb geen idee hoe het komt dat ik over zo weinig gevoelens beschik. Af en toe ervaar ik dat als zeer vervelend. Als ik in mijn omgeving mensen tegenkom die praten over bijvoorbeeld de passie in hun leven, de liefde die zij voelen voor hun kinderen of hun partner of het geluk dat zij soms proeven, voel ik mezelf soms gefrustreerd. Toch duurt dit nooit lang, aangezien ook dat een gevoel is, waarvan ik dan wel weet hoe het voelt, maar zelf niet echt voel. Als ik erover praat met anderen, kijkt men mij altijd vreemd aan en gelooft men dat ik onzin uitkraam. Om toch (sociaal) te kunnen functioneren in deze wereld en geaccepteerd te worden, heb ik mezelf een rol aangemeten, die mijn omgeving het idee geeft dat ik net als hen ook een gevoelsmens ben. Als ik hard mijn best doe, voel ik me niet begrepen en een buitenstaander, maar ook die gevoelens dringen niet echt tot mij door en zijn in een mum van tijd verdwenen. Toch ben ik geen wat men noemt ongelukkig mens.