Ervaringen Herinneringen

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

Swaffelen, wieën, duyvendakken, gastroseksueel, horroropa, hufterindex, slaaprijden, smirten en zweef-tv. De woorden van het jaar 2008. Voor velen zijn het woorden van een nieuwe tijd, woorden die uitdrukking geven aan wat speelt en wat belangrijk is in het leven, maar voor mij benadrukken ze mijn eigen sterfelijkheid. Ik nader de leeftijd dat ik met pensioen ga in een hoog tempo en meer en meer voel ik me een buitenstaander in onze hedendaagse maatschappij. Het staat nog op mijn netvlies gegriefd hoe mijn vrienden en ik als jonge knapen woorden bedachten en hoeveel plezier we daaraan beleefden. Met weemoed herinner ik me en verlang ik terug naar de tijd dat mijn vrienden en ik bruisten van vitaliteit en energie en verbaas me erover hoe snel die tijd tot het verleden behoorde. Nu met een nieuw jaar voor de boeg en met nieuwe woorden die hun weg naar de Nederlandse taal zullen vinden, wou ik graag de nadruk leggen op de woorden die ik me herinner uit mijn verleden: meeps, nimmermeer, schampscheut, schoontjes, bromfiets, geleide loonpolitiek, “Vadertje Drees” en de kuiven, die jongeren die hun inspiratie haalden uit de rock ’n roll en filmsterren uit Amerika.

Ik kom graag op de site De Mooiste Herinnering, waar iedereen zijn mooiste herinneringen kan bewaren en herbeleven en waar je kunt genieten van de herinneringen van anderen. Van foto’s, verhalen, kunst, herinneringen, zelfs van bekende Nederlanders tot een forum, je vindt het er allemaal. Via deze site vraagt Alzheimer Nederland aandacht voor dementie. Om het in hun woorden te zeggen:

Vergeetachtigheid is één van de meest bekende verschijnselen van dementie. Veel mensen zijn bang te vergeten wie ze ooit hebben liefgehad en wat ze hebben meegemaakt. Daarom kunt u op deze website uw mooiste herinnering bewaren.

Ik vind het een schitterend initiatief en hoop dat nog meer mensen hun herinneringen toevoegen bij deze site. Zelf ben ik schilderes en mijn herinneringen zijn terug te vinden in mijn werk. Van sommige schilderijen kan ik geen afstand doen, omdat ze zo speciaal zijn voor mij en mij terugvoeren naar belangrijke momenten in mijn leven. De meeste mensen hebben foto’s, anderen verhalen; ik heb mijn schilderijen.

Eind oktober 2008 viel mijn oog op het volgende artikel bij NU.nl

Amerikaanse en Chinese onderzoekers zijn erin geslaagd om specifieke herinneringen van muizen te wissen met een techniek die mogelijk ook ooit op mensen kan worden toegepast. De onderzoekers van de Georgia School of Medicine en East China Normal University maakten bij hun experiment gebruik van het eiwit CaMKII, dat een grote rol speelt bij het opslaan en oproepen van informatie in de hersenen van zowel muizen als mensen. Met een genetische behandeling slaagden ze erin om de productie van de stof handmatig 'aan' en 'uit' te zetten in het brein van enkele proefmuizen. Al snel bleek dat de wetenschappers met het eiwit herinneringen konden wissen bij de dieren. Ze testten dat bij muizen die ze eerst hadden blootgesteld aan kleine elektrische schokjes. Het is al langer bekend dat de muizen net als mensen een ervaring koppelen aan een bepaalde plek. Als ze bijvoorbeeld terugkeren op een plaats waar ze een lichte stroomschok hebben gekregen, komt die herinnering weer boven en gedragen ze zich angstig. Door de hersenen van de muizen precies op zo'n moment een overdosis CaMKII te laten produceren, slaagden de wetenschappers erin om de herinnering te blokkeren en zelfs compleet te wissen uit het geheugen van de dieren. Toen de muizen later nog eens terugkeerden op de plek van de stroomschokken, gedroegen ze zich alsof daar nooit iets was gebeurd.

Het artikel gaat nog verder en legt uit dat het onderzoek nog in de kinderschoenen staat, maar dat men gelooft dat het uiteindelijk ook op mensen toegepast kan worden om bijvoorbeeld herinneringen, zoals traumatische ervaringen uit een oorlog of een bepaalde fobie selectief te verwijderen. Tot op vandaag laat het artikel mij niet los. Ik weet niet of ik het kunnen verwijderen van herinneringen als iets positiefs of negatiefs moet zien. Herinneringen, zowel de goede als de slechte, maken mij tot wat ik ben en ondanks dat ik van sommige herinneringen veel last ondervind, wil ik ze niet kwijt. Ik kan niet verklaren waarom ik mij door deze doorbraak van de wetenschap bedreigd en zelfs angstig voel. Realistisch gezien zijn mijn gevoelens ronduit belachelijk, maar toch vind ik het bijzonder angstaanjagend dat er iets bestaat dat mijn herinneringen kan wissen. Zijn er nog meer mensen die hetzelfde vinden?

Centrum ABL: Hartelijk dank voor Uw ingezonden artikel van NU.nl. Herinneringen maken ons inderdaad tot wat wij zijn, maar sommige herinneringen zijn zo schokkend dat een menswaardig leven onmogelijk is. Ooit had ik iemand in therapie die al 50 jaar van zijn leven beelden en onverwerkte emoties van de tweede wereldoorlog met zich meedroeg. De bombardementen op Rotterdam stonden op zijn netvlies gebrand. Toen hij dit meemaakte was hij 19, de wereld lag aan zijn voeten. Voor hem zou de CaMKII werkelijk een uitkomst zijn geweest.

Ondanks dat wetenschappers hebben ontdekt dat men met CaMKII herinneringen kan blokkeren heb ik hier als niet wetenschapper, maar wel gesproken vanuit mijn ervaringen, inzichten en (zelf)kennis, een grote kanttekening bij. Men kan dan misschien wel herinneringen selectief verwijderen/blokkeren in de hersenen, maar er is een ander bewustzijn, een bewustzijn dat hoger is dan ons waakbewustzijn, dat niet vergeet, dat onthoudt en weet. Spontaan, maar ook tijdens een persoonlijke ontwikkeling kan men hiermee in aanraking komen, en wat gebeurt er dan? Dan word je alsnog geconfronteerd met een stuk verleden dat je door CaMKII “was vergeten,” maar wel verwerkt dient te worden.

Ik ben het met U eens dat het angstaanjagend is dat er iets bestaat en in ontwikkeling is dat herinneringen kan wissen, ondanks dat kan het voor sommigen een zegen zijn.

Gekleurde herinneringen.

Ik bladerde met mijn zus door ons familiefotoalbum. We kunnen beiden terugblikken op een fijne jeugd; er is nooit iets schokkends voorgevallen. Onze ouders leven gelukkig nog steeds en we zijn hun zeer dankbaar voor wat zij ons gegeven hebben. Onze onderlinge verstandhouding is prima. Wij zijn opgevoed met liefde, eerlijkheid werd geprezen en als we iets wilden bereiken konden we op hun ondersteuning rekenen. Mijn zus en ik hebben deze lijn van opvoeding doorgezet bij onze kinderen.

Bij een foto van een strandvakantie kwamen we erachter dat zij, toen 13 jaar, zich deze vakantie heel anders herinnerde dan ik, toen 15 jaar, dat deed. Zij herinnert zich die 14 dagen als volkomen in het water gevallen. Het weer zat niet mee en er waren weinig andere kinderen om iets mee te ondernemen. Ze vond het de saaiste vakantie van allemaal. Ik herinner mij een stralende vakantie met veel plezier, lang uitslapen in onze tent, laat naar bed en veel jongens en meiden om gezellig mee te praten. Met de foto’s die wij van deze vakantie hebben, kunnen we 2 kanten uit. Ik probeer haar met mijn herinneringen te overtuigen hoe gezellig het was, zij probeert mij van het tegendeel te overtuigen. Beiden staan we voor een raadsel, hoe komt het dat wij, die normaal zeer eensgezind zijn, ons die vakantie zo verschillend herinneren?

Centrum ABL: Het is niet zo gemakkelijk hier in het kort een antwoord op te geven. Een herinnering is door steeds nieuwe ervaringen aan verandering onderhevig. Dat maakt het ook zo moeilijk, bijna onmogelijk, om een herinnering van iets precies zo terug te halen zoals ze in werkelijkheid was. Zelfs hypnose is hiervoor een onbetrouwbaar middel. Een herinnering aan een strandvakantie b.v wordt mede beïnvloed door herinneringen aan andere strandvakanties, maar ook door wat U ooit over strandvakanties hebt gelezen, erover op de tv hebt gezien, of over strandvakanties hebt gehoord. Zelfs dromen over strandvakanties beïnvloeden Uw herinnering. Al deze herinneringen staan in verband met elkaar en kleuren Uw herinnering. U kunt zich dus wel voorstellen hoe moeilijk het is om U de oorspronkelijke herinnering van iets te herinneren. Gedeelde herinneringen zijn om die redenen ook heel verschillend, omdat de herinneringen van Uw zus aan die strandvakantie mede gekleurd zijn door andere strandvakanties, aan wat zij ooit heeft gelezen over strandvakanties, erover op tv heeft gezien of over strandvakanties heeft gehoord of gedroomd.

Een herinnering is terugdenken aan, en terwijl men dat doet, bouwt men dit/deze beetje bij beetje weer op door middel van gedachten, een woord, een beeld, een gevoel of emotie en voegt dit dan samen tot een geheel. Iets terugvoeren naar zijn oorspronkelijkheid door het opnieuw op te bouwen is onbetrouwbaar. Wat zeggen Uw ouders over die strandvakantie? Hoe zijn hun herinneringen? Misschien dat zij U opheldering kunnen geven over het verschil van herinnering van U beiden.