Ervaringen Een Glimp van Vrijheid

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

Gregor, in je boek las ik het volgende over het ego en de schaduw:

“Tot de inhoud van het ego behoort een gebied dat met schaduw is gevuld en waar al jouw negatieve eigenschappen zich in bevinden. Deze schaduw met inhoud heeft talloze manieren en mogelijkheden tot haar beschikking om je te beïnvloeden en is alleen maar gericht op het blijvend hebben van macht over jou. Zij wil je onophoudelijk controleren, overheersen en als een marionet voor haar doeleinden gebruiken. Altijd zal zij een poging wagen om via beïnvloedingen tot jou door te dringen, zich te versterken en veranderingen die jij zelf wilt doorvoeren en niet in haar straatje passen proberen te dwarsbomen of vernietigen, waarbij zij in de meeste gevallen gebruikmaakt van jouw problemen en zwakke plaatsen om dat tot stand te brengen.”

Twijfel toen ik dit las. Hoe kon ik een marionet zijn van een schaduw? Ik, de alom geprezen echtgenoot en fantastische vader van 2 kinderen, manager bij een groot bedrijf dat mij op handen draagt, zelfs in deze crisis. De ego tekening gemaakt en (eerlijk) gegoocheld met de inhoud. De tekening van de Ik-Persoon en Eigen Inhoud gaf problemen, bij de invulling schreef ik Sterk Overdrijven. Ik bekeek toen de wisselwerkingen tussen het ego en mijzelf. Las daarna de tekst uit het boek weer door waarbij het laatste stukje over de werkwijze van de schaduw mij als een mokerslag raakte: “waarbij zij in de meeste gevallen gebruikmaakt van jouw problemen en zwakke plaatsen om dat tot stand te brengen.”

Ik neem mijn twijfels terug, je hebt gelijk, bewijs geleverd, een zwakke plaats, Overdrijven! Je begrijpt dat er onderzoek volgde. Resultaat schrijf ik je kort en krachtig: op overdrijven ligt een taboe. De schaduw stimuleerde mijn zwakke plaats, Overdrijven, zodat ik mijn problemen groter maakte dan ze in werkelijkheid waren. Uitkomst: Meer macht voor de schaduw en voor mij de onmogelijkheid ze terug te voeren tot de juiste proporties. Ik leefde jarenlang met valse, opgeblazen herinneringen en dacht dat de weg terug was afgesloten. Verheugd mail ik dat de contacten met mijn ouders zijn hersteld. Vrouw blij, ik blij en de kinderen en opa en oma glunderen. Bedankt voor je boek.

Ik woon in Suriname en nadat ik het boek “Een Glimp van Vrijheid” had ontvangen, ben ik eraan begonnen. Gregor Rausch schrijft over zijn bewustwordingsproces en alle uitdagingen die hij is tegengekomen tijdens deze jaren van zijn leven. Hij legt uit wat de vaak terugkomende confrontatieangst inhoudt en probeert op een eenvoudige manier uit te leggen hoe het ingewikkelde ego in elkaar zit, waar hij in slaagt. Verder heeft hij het ook over de beïnvloedingen daarvan en van de buitenwereld. Omdat hij inzag dat de eerste en misschien wel de belangrijkste stap op weg naar zijn vrijheid het accepteren van zijn hele situatie was, bedacht hij een methode die hij de methode Accepteren, Begrijpen en Loslaten noemde. Deze methode hielp hem om onder andere de negatieve invloeden die vanuit het ego komen te overwinnen, waardoor hij is gaan begrijpen hoe dat allemaal werkt en hij op een gegeven moment toch zijn kracht is gaan ontdekken. Dit boek is vooral geschreven voor degene die in hun bewustwordingsproces zitten en een hand nodig hebben die hen de weg wijst. Mijn spirituele reis is begonnen.

Met veel plezier heb ik het boek “Een vermoeden van Vrijheid” van Henk de Velde gelezen, waarin hij de nooit eerder bezeilde route boven Siberie wil bevaren in zijn Campina zeilboot, maar in Murmansk geen toestemming krijgt van de Russische autoriteiten om zijn doel te verwezenlijken. Hij verlegt daarna zijn route in omgekeerde richting en beschrijft in het boek zijn reis vanaf Nederland naar Murmansk, Spitsbergen, Kaap Hoorn en de Vuurlandse wateren. De manier hoe hij schrijft en filosofeert over de zin en onzin van het leven is soms geniaal, dan weer humoristisch en een enkele keer volstrekt onzinnig. Zijn verlangen naar vrijheid spreekt mij enorm aan, iets dat ik ook tegenkwam in het boek “Een Glimp van Vrijheid” van Gregor Rausch. Beiden geven mij het idee dat het onmogelijke mogelijk kan worden of om het in de meer poëtische woorden te zeggen die mij bijzonder aanspreken, om tot de sterren te reiken. Wat verlang ik net als zij naar vrijheid! Wat streef ik net als zij om mezelf te overtreffen, om het intense gevoel te hebben dat ik alles uit mezelf haal en om aan het einde van mijn leven met een berustende glimlach te kunnen zeggen: Ik heb geleefd!

Nu ben ik, zoals bijna iedereen, bekend met verschillende vormen van vrijheid, zoals voor mij de belangrijkst: vrijheid van meningsuiting. Na het lezen van “Een Glimp van Vrijheid” kwam daar een nieuwe bij, vrij-zijn van het ego. Ik kan me daar moeilijk een voorstelling van maken en ook de glimp van vrijheid die de schrijver schijnbaar heeft opgevangen, zegt mij weinig tot niets. Wel intrigeert die vorm van vrijheid mij, wat mij heeft aangezet tot onderzoek. Hoewel ik niet de stappen wilde volgen die Gregor Rausch in zijn boek beschrijft, deed ik dat onbewust toch en ontdekte net als hij, dat alles naar beïnvloedingen is terug te voeren. Beïnvloedingen die ons leven volkomen dirigeren. Vrijheid komt daar niet bij aan te pas. We worden geleefd, al denken wij zelf daar nog zo anders over.

Een onthutsende waarheid. Ik die altijd dacht mijzelf en daardoor ook mijn leven grotendeels in eigen hand te hebben. Vergeet het maar! Ik ben niet gecharmeerd van dit onweerlegbare inzicht, maar acceptatie is volgens Gregor Rausch de eerste stap naar vrijheid. Mijn hoop is erop gevestigd dat wanneer ik het inzicht kan accepteren, ook ik een glimp van vrijheid zal opvangen, die mij een nieuwe houvast zal geven, waardoor ik me kan gaan onttrekken aan de macht die beïnvloedingen op mij hebben.

Een glimp van vrijheid? Die zoek ik al jaren!

Centrum ABL: Doorgaan met zoeken is de enige manier.

Mijn man en ik hebben het boek samen gelezen. Toen ik uit nieuwsgierigheid de tekening van het ego en van de Ik-persoon en mijn eigen inhoud maakte, werd ik niet zo blij. Het liet mij meedogenloos zien hoe ik in elkaar zat en wat er aan schortte. Mijn man had meer iets van: “He he, het kwartje is gevallen,” en wees mij zelfs op dingen die ik vergeten was in te vullen. Door de ABL methode te gebruiken komt vooral de vraag terug: “Wil ik het wel begrijpen?” heb ik gemerkt. Want het laat me niet alleen de gevolgen zien die ik niet wil zien, maar vooral de veranderingen die ik zal moeten doorvoeren. Ik ben bij lange na niet zo flexibel als ik dacht. Mijn man denkt er nu over om ook tekeningen te maken, kunnen we elkaar nog beter leren kennen en problemen binnen onze relatie oplossen. We zien het als een serieus spel dat we op deze manier met humor kunnen spelen, want van dit laatste hebben we beiden genoeg in huis.

Toen ik in “Een Glimp van Vrijheid” las over de automatische beïnvloedingen realiseerde ik mij dat ik zo’n ervaring heb gehad, namelijk toen mijn vriend naar India ging voor zijn werk en ik besloot om mee te gaan. Het leven daar was totaal het tegenover gestelde van wat wij gewend zijn in Europa. Je moet constant grenzen verleggen en mijn vriend vond dat ik beter naar huis zou kunnen gaan, wat ik diep in mijn hart ook zo graag wilde, maar ik had zelf besloten om mee te gaan dus zou ik blijven ook. Zo kwam er iedere avond een kleine hagedis in onze kamer, waar ik als de dood voor was. Ook hier probeerde ik mijn grenzen te verleggen en bedacht me dat er gelukkig geen muizen waren, waar ik nog banger voor was, want als dat zou zijn, dan zou ik naar huis gaan. Dus zo erg was het nog niet. Maar tot mijn grote verbazing zag ik de volgende dag een muis tussen de kleding in de kast wegglippen en niet lang daarna ben ik alleen naar huis vertrokken. Ik heb dit verhaal vaak verteld en altijd frappant gevonden, maar door het lezen begrijp ik het waarom.

Nog nooit had ik erop gelet, beïnvloeding via de buitenwereld. Het voorbeeld in het boek van G. Rausch over onder andere jalousie en de schaduwkant zorgde ervoor dat ik dat wel ging doen. Ik weet dat ik teveel eigendunk heb, een vervelende eigenschap, die ik goed weet te verbergen, behalve voor mijn vrouw. Een voorbeeld uit mijn leven:

We zitten met een groepje bij elkaar, heel gezellig. Er wordt iets uitgelegd wat ik niet ken en waar ik de ballen verstand van heb. Ik reageer hier in mijn gedachten op alsof het allemaal ouwe koek is. Ik voel de neiging opkomen iets toe te voegen aan wat wordt uitgelegd en weet precies wat. Ik realiseer mij dan wat ik me had voorgenomen en zeg niets. Met andere woorden: “Ik was mij bewust van mezelf, van wat ik dacht, voelde en wilde gaan zeggen en hield mijn mond.” Conclusie: Niemand zou mijn eigendunk zijn opgevallen, want mijn antwoord zou precies hebben gepast bij wat de cursusleider aangaf. Ik zou een intelligente indruk hebben gemaakt en mijn eigendunk de kans hebben gegeven zich te versterken. G. Rausch heeft het zelfs over automatisch reageren, dat was het ook, een automatisch reageren, ik had het niet in de hand, ik reageerde gewoon zonder na te denken. Dat het zo werkte en zo snel, begreep ik nu werkelijk voor het eerst. Het is een klein wonder wat er gebeurde, klein maar wel nodig voor mezelf en mijn ontwikkeling om dit vast te stellen.

Toen ik voor de eerste keer hoorde over de ABL methode dacht ik: “Weer een of andere methode, wie zit daar nou op te wachten.” Maar ik ben nu eenmaal erg geïnteresseerd in geestelijke onderwerpen en dwong mezelf, toch met de nodige tegenzin, het boek “Een Glimp van Vrijheid” aan te schaffen en het door te spitten. Het was niet altijd even gemakkelijk, want vanaf de eerste bladzijde werd ik al geconfronteerd met mezelf. Soms moest ik het boek ook echt wegleggen, want dan werd de stroom van informatie en de inzichten die ik al lezende opdeed over mezelf, mijn ego, mijn leven en zelfs over de mensen die mij na staan me teveel. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vaststelde dat de in het boek beschreven ABL methode me hielp om te gaan met de kennis, inzichten en confrontaties, die juist door het lezen van het boek in werking werden gezet. Nog nooit heb ik een boek gelezen dat naast het geven van uitleg over de mens en het leven, ook direct oplossingen biedt om losgemaakte confronterende gedachten, gevoelens en emoties te hanteren. Mijn complimenten.

Centrum ABL: Hartelijk dank voor Uw lovende woorden.

Rust voor mijn vrouw, toch?

Mijn vrouw zei dat er zo’n rust van uitging van het boek. Dus heb ik het ter hand genomen. Interesse tonen in wat je partner doet is goed voor de relatie, dus ook voor mij, want ik ben een deel van de relatie, toch? Ik begon met de kaft. Wat ik zag was een hoge blauwe berg met sneeuwtoppen en de hele mikmak werd weerspiegeld in het water. Er stond geen persoon of dier bij, wel struiken of bomen aan de voet van de berg. Er gebeurde verder niets, geen enkel teken van leven. Bedoelde ze dat met de rust die ervan uitging? De omslag, dat plaatje? Ik voelde er geen rust door opkomen. De achterkant nam ik door, blauwe achtergrond, zwarte letters. Wat er stond bracht ook geen rust, integendeel, ik werd al moe onder het lezen. Beïnvloedingen, vechtend voor zichzelf, openhartig, tegenslagen, obstakels, onverwachte hulp, inzichten, de dood en de Vrijheid. Over welke rust had mijn vrouw het? Of sloeg die rust op de inhoud? Misschien stond daar wat anders. Ik vroeg haar niet wat ze bedoelde met die rust en waar die precies van uitging. In de loop van onze relatie heb ik geleerd te doen alsof ik haar begrijp, zeker als ik haar niet begrijp, dat werkt erg goed. Je moet je niet helemaal bloot geven in een relatie, altijd een stukje overhouden dat alleen van jezelf is. Een man blijft een man. Alles delen of samendoen is niet goed, toch? Ik worstelde mij door de inhoud. De poëzie sloeg ik over, daar kan ik nooit mee uit de voeten, te verwijfd. Door het boek werd me duidelijk waarvoor mijn vrouw zich interesseerde, persoonlijke ontwikkeling. Wat mij de meeste zorgen baart als zij dit voortzet is dat ik niet lang meer tegen haar kan doen alsof ik haar begrijp. Schijnbaar dat je door zelfkennis gevoeliger wordt en ook inzichten krijgt in anderen. Het boek opent mijn ogen dat wel, maar op een andere manier als Gregor Rausch heeft bedoeld in “Een Glimp van Vrijheid” Het boek geeft mijn vrouw rust; mij dwingt het tot een andere aanpak. Ik moet iets gaan ondernemen, toch?