Ervaringen Geloof | Centrum ABL

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

Ervaringen Geloof

Er zijn veel verhalen geschreven over de lans van het lot en de occulte macht die daar achter schuil gaat. Zo zou het zijn dat degene die de lans in bezit heeft het lot van de wereld in handen houdt. Het verhaal achter de lans begint echter niet bij Longinus, de romein die de lans in de zij van Christus heeft gestoken toen Hij aan het kruis hing en op miraculeuze wijze genas van zijn oogaandoening. Nee, de Hebreeuwse profeet Phineas heeft de lans gesmeed om als symbool te dienen voor een goddelijke macht die zich in het bloed van de Joden bevindt. De geschiedenis vertelt ons dat de lans ook in handen is geweest van onder andere Alexander de Grote en Jozua die hem gebruikte om het schreeuwen te laten beginnen waardoor de stadsmuren van Jericho instorten. Ook in de twintigste eeuw duikt de lans weer op, in een museum in Wenen, waar Hitler er in 1938 beslag oplegt na Oostenrijk te hebben toegevoegd aan Duitsland. Tegenwoordig zijn er meerdere lansen die hun claim leggen op de lans van het lot. Welke de echte is, daar valt over te discussiëren. Toch kunnen we niet uitvlakken dat een lans van het lot misschien nooit heeft bestaan en het alleen verhalen zijn die in de loop van de tijd zijn veranderd en verdraaid. Maar wat dat betreft ben ik net als oh zo velen: Ik wil dat de lans bestaat en dat de verhalen waar zijn, want het geeft hoop en zou voor mij het bewijs zijn dat Christus inderdaad heeft geleefd en voor ons is gestorven.

Vroeger toen mijn ouders nog leefden en ik nog thuis woonde, werd er gebeden voor het eten. Wanneer het gebed was afgelopen, zette mijn moeder direct de radio aan, zodat tijdens de maaltijd geluisterd werd naar de laatste actualiteiten. Ik was niet anders gewend en toen ik jaren later met mijn eigen gezin rond de tafel zat en na het gebed de radio aanzette, zei mijn jongste dochter beschuldigend: “Mam, je kunt niet wachten om de radio aan te zetten, want zelfs nog voordat je amen hebt gezegd, schiet je hand al uit naar de radioknop.” Op een humoristische en toch ook spottende wijze kopieerde zij mijn handelingen en iedereen schoot in de lach. Ik kon niet delen in hun vreugde, want voor mij voelde het alsof de spot werd gedreven met mijn moeder. Allicht bedoelden ze het niet zo, maar die avond heb ik tijdens mijn avondgebed mijn moeder voor begrip gevraagd. Ik denk dat ze het heeft gehoord.

Wie heeft niet de foto’s gezien die de ruimtetelescoop Hubble heeft gemaakt? Als ergens de hand van God zichtbaar is, dan wel in het oneindige heelal.

Een goede kennis van mij is heel lang ziek geweest. Zij wist dat deze ziekte niet te overwinnen was, omdat men er nog geen medicijn tegen had gevonden. Zij sprak nooit over de dood, maar duidde het aan met de term overgaan. Met dat woord had zij vrede, doodgaan zei haar niets. Zij was zeer katholiek en was ervan overtuigd dat God op haar stond te wachten als het zover was. Zij wist dat ik een heel andere mening had, maar we respecteerden elkaar en daardoor ook onze verschillende opvattingen. Op een avond stond onze hond op en bleef rustig kijken naar de deur van de gang die openstond. Zelf merkte ik ook dat er iemand was. Ik kon heel vaag iemand onderscheiden, mijn intuïtie gaf aan dat zij in de deur van de gang stond en niet naar binnen wilde komen. Zij kwam afscheid nemen en ging weg. De volgende dag hoorde ik dat zij werkelijk was overgegaan. Ik hoop voor haar dat God er inderdaad was.

Onze buren zijn heel gelovige mensen. Zij bidden voor het eten, gaan wekelijks een paar keer naar de kerk en hebben zelfs geen tv of radio. Wanneer ik de buurman tegenkom, maken we altijd een praatje. Hij is een goedhartige humoristische man, die een eigen visie heeft op de wereld. Nu ben ik het daar meestal niet mee eens, maar hij is zeer intelligent en respecteert ook mijn zienswijze. We kunnen openhartig praten. Zo kaartte ik de laatste keer het onderwerp engelen aan en legde uit dat ik me geen voorstelling kon maken van mensen met van die kleine vleugels. Tot mijn grote verbazing zei hij: “Ik ook niet.” Dat vond ik vreemd en staarde hem aan. “Nee,” vervolgde hij, “ik kan me niet voorstellen dat zij kleine vleugels hebben, want daar kunnen ze toch niet mee vliegen. Die moeten veel groter zijn.” Hij lag dubbel van het lachen. Ik wou dat in deze tijd meer mensen hun eigen geloof zo humoristisch konden benaderen. Het doet er geen zeker geen afbreuk aan, het maakt het zelfs meer toegankelijk.