Ervaringen Dromen
Bewust dromen is al meer dan 10 jaar mijn passie. Het staat me nog goed voor de geest wat voor een ontzettende moeite ik me moest troosten om doelgericht bewust te kunnen dromen. Ook ik ben begonnen met het proberen te vinden van mijn handen in mijn dromen, maar wat ik ook ondernam, het kostte me jaren en jaren van doorzetten en veel frustratie tot ik ze vond. Die droom zal ik nooit vergeten, want hij luidde het tijdperk in voor mij naar bewust dromen. De droom ging als volgt. Ik zit met veel mensen bovenin een dubbeldekkerbus. De zon schijnt en omdat er geen dak op de bus zit, kunnen we uitgebreid genieten van het warme weer en het onbelemmerde uitzicht. De stoelen staan niet zoals normaal in rijen, maar vormen een cirkel die de omtrek van de bus volgt. Ik geniet en denk nergens aan, totdat ik word gestoord door iets dat aan mijn broek trekt. Ik kijk en zie tot mijn verbazing dat mijn eigen hand het doet. Ik bekijk deze met een intense concentratie en plotseling dringt het tot me door dat ik droom. Ik voel me opgelaten en richt mijn blik op de mensen, de bus en de gebouwen die we passeren. De droom duurt niet lang, maar ik neem alles gretig in me op totdat ik wakker word. Tot op de dag van vandaag word ik overvallen door vreugde wanneer ik terugdenk aan die wonderbaarlijke droom. Ik wil graag tegen iedereen zeggen dat je om bewust te dromen moet blijven doorzetten, want het zal je lukken!
Ik wil graag een nachtelijk avontuur delen, waarin ik vanaf een afstand, als waarnemer, naar mijzelf kijk en zo de persoonlijkheid volg die dit alles meemaakt en die ik ook ben.
Ik loop onder de aarde in een lange, donkere gang. De duisternis die mij omgeeft is niet angstaanjagend, het voelt vertrouwd. Ik ken de weg, verlichting is hier nooit geweest. Aan het einde van de gang besluit ik rechts af te slaan. Onverwachts word ik geconfronteerd met werkzaamheden die door een enorme gele bulldozer worden uitgevoerd. Ik zie niemand die deze graafmachine bediend. Naarmate er meer in het zand gegraven wordt, komt er meer licht te voorschijn. Niet dat iemand een knop omdraait en er een elektrisch licht aangaat. Er komt op een natuurlijke wijze licht binnenstromen. Waar dat licht vandaan komt weet ik niet. Ik draai me om, loop terug de duisternis in en neem nu de linker afslag. Ik kom een grote ruimte binnen. Ongeveer in het midden ervan blijf ik staan en bekijk alles geïnteresseerd. De lichtinval hier is heel natuurlijk, op sommige plaatsen is geen plafond, je kunt zo naar buiten kijken en de lucht zien. Hier ziet alles er stralend schoon uit, alsof er net gepoetst is. Op sommige plaatsen ligt een plasje water wat nog niet is opgedroogd. Er loopt een slanke man met groene laarzen aan op te ruimen. Hij verzamelt de grote brokken edelstenen die hij vindt en legt ze bij de andere die al in bruine manden liggen en in een kleine, groenkleurige vierkante ruimte staan. Net buiten die ruimte, onder de grond vindt hij nog een grote brok paars edelsteen. Ook deze wordt netjes opgeruimd. Rechts van mij bevindt zich nog een groenkleurige vierkante ruimte, deze is groter en heeft geen plafond. Ik ga er naar binnen en zie vierkante hoge bakken gevuld met helder water. Het ziet er helder en koel uit. Ik vraag me af of het drinken ervan niet schadelijk is, tenslotte weet ik niet of er iets aan toegevoegd is. Ik drink er wat van. Het smaakt zoals het eruit zag, helder en koel, precies zoals water hoort te zijn. Ik herken de smaak. Hierna stopt de gebeurtenis.
De persoonlijkheid die vanaf een afstand toekeek, bemoeide zich nergens mee, er ging van deze persoon, behalve het kijken naar, ook niets uit. De persoon die het hele gebeuren beleefde, had alleen een gedachte bij het water, een gevoel of emotie was er niet. Het was verder meer een kijken en vaststellen. Ik vroeg me naderhand wel af of de persoonlijkheid die zich in de gebeurtenis bevond wist dat een andere persoonlijkheid toekeek, ik geloof van niet. Het antwoord hierop heb ik (nog) niet gevonden. Misschien dat iemand anders ook een dergelijke belevenis heeft meegemaakt. Ik ben erg benieuwd naar andere ervaringen.
Sinds kort hou ik me weer bezig met bewust dromen, zoals is beschreven in de boeken
van Carlos Castaneda en het boek “Een Glimp van Vrijheid.” Als kind had ik vaak lucide
dromen en graag zou ik weer net als vroeger bewust willen dromen. Ik mijn best doe
om mijn handen te zien, maar het lukt me niet. Ik kan me zelfs mijn dromen niet meer
herinneren, wat ik erg vervelend vind. Verder ondervind ik lichamelijke klachten,
zoals hoofd-
Ik weet niet meer precies hoe mijn droom begon voordat ik me er bewust van werd dat ik droomde, maar wat ik me herinner is dat ik mijn huis verliet en in de richting liep van de achtertuin. Op het ogenblik dat ik bijna bij de tuin was, voelde ik een pijnscheut in mijn mond. Een kies stond op het punt los te laten en dat ging gepaard met zenuwpijn. Toen de kies losraakte en op de grond viel, zag ik dat hij van ijzer was. Hij was zilverkleurig en ik herinnerde mij dat mijn moeder me ooit had verteld dat het slecht was om over kiezen te dromen die loszitten of zelfs uitvallen, want volgens haar had dat met de dood te maken. Het gedachtewoord “dromen” zette iets in werking en ik zei tegen mezelf naar mijn handen te kijken. Ik deed het en ik wist dat ik aan het dromen was. Een gedachte gaf me aan in mijn bewuste droom mijn vriend te bezoeken, maar ik wist dat het een verkeerde beslissing zou zijn om me daardoor te laten leiden. Ik begon naar een aantal dingen om mij heen te kijken, waarna ik weer terugkeerde naar mijn handen. Elke keer dat ik mijn handen opnieuw zag, werd alles om mij heen opnieuw scherper en voelde ik mezelf beter en sterker worden. Wat ik me goed herinner van mijn omgeving zijn de bomen, het groene gras, de bloemen en de planten in de tuin. Wanneer de omgeving wazig werd, richtte ik mijn ogen weer op mijn handen en daarna weer op mijn omgeving. Dit bleef doorgaan, totdat ik het gevoel had de droom te verliezen en het donker om mij heen werd. Voor de laatste keer keek ik naar mijn handen, die ondanks het donker straalden als twee prachtige lichten. Voordat ik het bewust zijn van mezelf totaal verloor, liep ik naar de voordeur van mijn huis en zag mensen die ik in mijn dagelijks leven niet kende, maar waarvan ik in mijn droom overtuigd was dat het mijn neven waren. En daar eindigde voor mij de eerste keer dat ik mijn handen vond in mijn droom.
Het verbaast me soms hoe dromen kunnen doorwerken in de alledaagse werkelijkheid. Het gebeurt mij zeer vaak. Zo droomde ik dat ik naar de bakker ging en daar een heerlijk croissantje kocht. Het water liep me gewoonweg in de mond en ik wilde niets liever dan zo vlug mogelijk betalen en het croissantje opeten. Buiten ging ik op een bankje zitten, maar ik zag niet de wereld om me heen, alleen dat croissantje. En het rook ook zo lekker. Ik nam een hap en kreeg gevoelens van verrukking, zo ontzettend smakelijk was het. Op dat moment word ik wakker en de smaak van het croissantje ligt nog steeds in mijn mond, alsof ik het net echt heb gegeten. Ik had zelfs het gevoel dat er stukjes tussen mijn tanden zaten.
Op een dag werd ik heel vroeg wakker, althans dat was het idee dat ik had toen ik wakker werd. Ik hoorde glas op de grond vallen en geloofde dat het glas in het raam van mijn kamer was gebroken. Ik registreerde het voorval, deed mijn ogen opnieuw dicht en viel in slaap. Ik droomde dat ik in mijn slaapkamer was en de hoge bomen bekeek die zich achter mijn huis bevinden. Op dat moment begon het hard te waaien, zelfs zo hard, dat de wind het glas van het raam brak. Ik hoorde zeer scherp hoe het glas kapot ging en werd wakker. Het eerste wat ik deed was kijken naar mijn raam, maar het was niet stuk en er lag ook geen glas op de grond. Heel even wist ik niet of ik aan het dromen was of echt wakker was geworden.
Positieve beïnvloedingen van televisieprogramma tijdens zelfontplooiing.
Geïnteresseerd heb ik altijd het programma Breekijzer gevolgd op de tv. Het breekijzer stond in dit programma symbolisch voor het oplossen van problemen die al jaren voortduurden. Het programma was zeker al een jaar afgelopen toen ik s' nachts over een breekijzer droomde. Ik heb zelf nog nooit met een breekijzer gewerkt of het ergens voor nodig gehad. Wij hebben het ook als gereedschap niet in huis. Wekenlang achtervolgde het breekijzer mij s' nachts. Ik begon mij al af te vragen of ik moest uitkijken voor inbrekers. Deuren en ramen werden extra nagekeken en zorgvuldiger dan vroeger op slot gedaan. Maar de heren inbrekers meldden zich niet. Tot ik mij het programma herinnerde en waar het breekijzer symbolisch voor stond, het oplossen van slepende problemen. Ik plaatste het breekijzer maar bij mijzelf. Wat wilde mijn droom mij aangeven, welk probleem moest ik bij mezelf openbreken? Ik heb het voorgelegd aan mijn droom en het antwoord, wel in symbooltaal, maar voor mij begrijpelijk gekregen. Het was hard werken met dat breekijzer, het probleem zelf gaf absoluut niet mee, maar opgelost is het nu wel.
Accepteren Begrijpen Loslaten en het antwoord van de droom.
Sinds een jaar ben ik zeer intensief aan de slag met het accepteren begrijpen en loslaten. Het accepteren en de acceptatie van bepaalde eigenschappen blijven vasthouden, viel me moeilijker dan gedacht. Soms kreeg ik het gevoel, ondanks dat het schaduweigenschappen waren, dat ze me zeer dierbaar waren. Ze hoorden bij mij, ik was zo, ik was dat ook, zo zat ik in elkaar. Mijn leven lang had ik ze aandacht gegeven, toegestaan dat zij mij beïnvloedden. Ik had ermee gewerkt, ze bewerkt, ze tot grote hoogte gebracht. Terwijl zij mij door diepe dalen lieten gaan. Maar nu, met het begrijpen verbonden aan mijn acceptatie en met eerlijkheid als mijn basis, zag ik hun situatie anders. Ik moest ze stoppen, wilde ik verder met mijn zelfverwerkelijking. Daar stond ik dan, helemaal alleen had ik het gevoel, tegenover het loslaten, mijn volgende stap op de ranglijst.
Mijn schaduweigenschappen, die mij geholpen zouden hebben als het in hun straatje had gepast, probeerden mij van hun waarde en gelijk te overtuigen. Ze beïnvloedden mij met influisteringen, met de nadruk te leggen op hoeveel gemakkelijker het leven niet zou zijn als ik een beetje loog, een beetje manipuleerde, een beetje met mijn ellebogen zou werken op de werkvloer. Ik wilde toch vooruitkomen in de maatschappij. Met een hogere functie lonkten ze mij; ik had er recht op en het bracht meer geld in het laatje. Het leven draait om wie je bent, niet om wie je kunt worden. Argumenten hadden ze genoeg, gelijk niet.
Wat had ik nodig om mijn loslaten gemakkelijker te maken, mijn eigenschappen te laten merken dat het mij ernst was. Wat ontbrak mij om mijn laatste stap te zetten? Deze vraag legde ik mij voor toen ik ging slapen. Een droom kon misschien uitkomst bieden. Werken met een bewust gerichte beïnvloeding en wachten op het antwoord, dat had ik ook gelezen in het boek van Gregor Rausch “Een Glimp van Vrijheid.”
De droom liet mij twee dingen zien en beleven: ik liep fluitend op straat, de zon scheen en ik was tevreden met mijzelf en het leven. Ik kon mijn kinderen recht in hun ogen kijken en hun normen en waarden meegeven zonder dat ik ze iets voorloog of mijzelf beter voordeed dan ik was.
In de andere droom liep ik ook op straat. Het was herfst, de wind waaide en het kon ieder moment gaan regenen. Ik voelde me niet prettig, had aardig wat gewetensbezwaren. Mijn schaduweigenschappen hadden de overhand gekregen, ik had op oneerlijke basis een functie verhoging gekregen. Tegen iedereen zei ik hoe blij ik was, maar ik kende de waarheid. Mijn kinderen en vrouw waren trots op mij. Ze moesten eens weten. Ik had me door schaduweigenschappen laten verleiden om mijn collega zwart te maken.
Ik begreep uit mijn dromen dat ik niets nodig had om los te laten. Ik moest alleen een beslissing nemen. Wel, het leven is mooi met de juiste beslissing.
Kundalini
Paranormaal
Tekeningen®
www.centrum-
