Ervaringen Doorzetten

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

In de telegraaf las ik het stukje van de man die 72 jaar is en nog steeds met plezier schaatst. Hij beklaagt zich erover dat tegenwoordig de mensen niet meer zo “hard” zijn als vroeger en bij het minste of het geringste een ambulance of traumahelikopter nodig hebben. Gedeeltelijk ben ik het met hem eens, want vroeger klaagde men niet zoveel, maar daar staat tegenover dat men ook niet beter wist. Het was gewoon zo. Je moest hard werken, doorzetten en zeker niet zeuren. Zelf beslissen wat je wilde worden als je groot was, bestond niet zoals vandaag de dag. Het hebben van keuze heeft zeker voordelen. Toch geloof ik dat veel problemen van de jeugd daar naartoe zijn terug te voeren. Velen hebben geen richting, zijn nog niet volwassen genoeg en ontberen de discipline en het doorzettingsvermogen om doelbewust keuzes te maken. Natuurlijk moeten ouders daar op inhaken, hoewel ik ook bij hen vaak hetzelfde terugzie als bij de jeugd. Te druk bezig met zichzelf, weinig doorzettingsvermogen en altijd maar moe. Men wordt in beslag genomen door de kredietcrises, Icesave, de recessie en wat nog meer. De oh zo belangrijke onderdelen van het leven verschuiven steeds meer naar de achtergrond. Vroeger at ik elke dag samen met mijn ouders en zaten we ’s avonds bij elkaar spelletjes te doen of een andere bezigheid. Tegenwoordig zijn de magnetron, instant maaltijden en bovenal snelheid heilig. Ik weet nog dat men zei dat groente uit blik niet goed voor je was, want daar zaten geen vitaminen meer in. Toch wil ik niet zeggen dat alles vroeger beter was. Zoals met alles dat in de tijd waar het bij hoort wordt geplaatst, het heeft voordelen en nadelen.

Waar ligt de grens tussen opgeven en doorgaan? Dat is een vraag die mij lang heeft beziggehouden met mijn dochter. Zij is inmiddels midden twintig, maar blijft alle verantwoordelijkheden ontlopen. Als kind zag je al dat zij altijd probeerde zich te drukken. Van het opruimen op de kleuterschool tot mij meehelpen in het huis. Wat dat betrof toonde zij nooit eigen initiatief. In de pubertijd werd het erger en erger. Zij deed nooit haar huiswerk, gaf anderen altijd de schuld en kon dagenlang gewoon op bed liggen. Ik werd er niet goed van. Mijn man was bijna nooit thuis en reisde de hele wereld rond in zijn rol als adviseur. Van hem kon ik geen hulp verwachten. Sinds kort is mijn dochter het huis uitgegaan en is gaan samenwonen met haar vriend, een hele gevoelige jongen, die jammer genoeg totaal over zich heen laat lopen. Hij doet alles voor haar en dat komt haar natuurlijk goed uit. Ik verdenk haar ervan het gewoon zo te hebben uitgekiend. Ondanks dat zij niet meer hier woont, voel ik me nog steeds verantwoordelijk voor haar en probeer haar duidelijk te maken dat zij door haar manier van leven anderen laat opdraaien voor haar eigen verantwoordelijkheden. Moet ik hier mee doorgaan of de handdoek in de ring gooien? Zij is tenslotte oud genoeg.

Centrum ABL: Opgeven of doorgaan vraagt U. Met doorgaan leert Uw dochter niets en met opgeven bent U niet gebaat, omdat de kans dat zij U dan de rug toekeert groot is. Uzelf aanleren haar te accepteren zoals zij is en proberen haar los te laten is de beste oplossing. U houdt dan wel het contact met haar, maar iedere keer als zij probeert haar verantwoordelijkheden naar U te schuiven gaat U hier niet meer in mee.

Doorzetten.

Doorgaan, volhouden, standhouden, de eindstreep halen, door de zure appel heen bijten, het uithouden, zich niet laten kennen, niet van ophouden weten, van geen wijken weten, geen kamp geven, geen krimp geven, pappen en nathouden, niet versagen, kiezen op elkaar, je haaks houden, je taai houden, doordrukken, doordrijven, je vastzetten in, niet opgeven, niet laten voor wat het is, geen afstand doen, niet je handen ervan aftrekken, de riemen buitenboord laten, de schouders eronder zetten.

Centrum ABL: Je bent een echte doordouwer! J

Ik ben sinds kort terug in België. Ik vertrok hier na het stuklopen van mijn eerste huwelijk in april 2000. Ik was toen 18 jaar samen met mijn jeugdliefde, waar ik ook mee getrouwd was. Het leven hier in België lag me echt moeilijk op dat moment en ik besloot dan ook naar het buitenland te vertrekken.

Ik verbleef twee jaar in Engeland waar ik mijn huidige echtgenoot leerde kennen na een wilde maar bevrijdende en zuiverende zomer in Salisbury (ten noorden van Stonehenge) Geleid door hogere machten leerde ik door de pijn van de scheiding van (wat ik dacht mijn zielsverwant) dat er overal verwante en verlichte zielen zijn om je op je pad te helpen. Ik was nooit voorheen zo alleen geweest en tegelijkertijd heb ik me nooit zo geborgen en veilig gevoeld. Ik moest me nooit zorgen maken over de volgende stap, ik moest maar om hulp vragen en de weg werd mij getoond.

Na een aantal heel intense belevingen, eerst in Oostende en later in Salisbury en Old Sarum heb ik heel wat geleerd over de stroom des levens. Ik ben jaren trouw gebleven in mijn vertrouwen. Mijn odyssee leidde me naar Australië waar ik de lessen van de Aboriginals probeerde te bestuderen en waar ik heel veel leerde over voeding.

Nu zeven jaar later heb ik een zoon met autistische neigingen, die twee maanden te vroeg geboren werd tijdens ons driejarig verblijf in Australië en een dochter die erg veel last heeft van allergieën en in Engeland geboren werd. Ik heb ondertussen de cirkel rond gemaakt en ben terug in mijn verleden beland, nadat mijn vader ernstig ziek werd (hij is ondertussen overleden) en mijn zoon hier veel betere behandeling kan krijgen dan in Engeland.

Leven in België is, ondanks al de lessen, momenteel hard voor mij. Ik heb altijd een goede job gehad met veel verantwoordelijkheid maar vermits mijn zoon echter veel hulp nodig heeft, en ik die ook wil geven, heb ik al twee maal mijn job opgezegd, dus financieel ziet het er niet rooskleurig uit. Ik heb geen recht op uitkeringen en mijn echtgenoot kent de taal nog niet goed genoeg om in zijn vakgebied te werken. Ik heb voorlopig een job als zelfstandig taaltrainer en geef Engels en Nederlands in bedrijven over het hele land. Ik ben veel weg en heb heel wat voorbereidingen en administratie te doen wanneer ik thuis kom. "Het is dus het zout op m'n patatten niet waard", zoals ze dat hier zo mooi zeggen.

Mijn zoon volgt voorlopig Tomatis therapy en dat maakt hem veel rustiger. Ik ben momenteel in opleiding als Tomatis therapeut in de hoop dat ik korter bij kan werken en meer thuis kan zijn voor mijn zoon. Ik heb in deze opleiding 6 fantastische vrouwen ontmoet van over de hele wereld en ik besef dat ik weer op één van die kruispunten ben aangekomen, alleen met twee kleine kinderen (2 en 4) en een man uit een vreemd land (mijn echtgenoot is Nieuw-Zeelander).

Ik voelde me redelijk goed vandaag vermits ik erin slaagde om 6 teksten vanuit het Nederlands, Frans en Duits naar het Engels te vertalen. Dat was zulk een fantastisch gevoel en m'n medestudenten waren er zo gelukkig mee, want ze spreken allemaal Engels en kunnen de teksten niet lezen. Het was heerlijk om dat voor hen te kunnen doen. Ondanks al mijn talenten ziet het er niet naar uit dat de job doorgaat, omdat ik hun het geld voor de opleiding niet vlug genoeg kan terugbetalen. Ik heb net al mijn klassen opgezegd en heb geen inkomen meer om verdere afbetalingsplannen voor te stellen, omdat we vanaf volgende maand niet eens genoeg geld hebben om ons eten en luiers te betalen, laat alleen een aflossing van een schuld van €4000 en de gewone rekeningen.

Nadat ik vanavond thuis kwam na de hele avond te luisteren naar: “Je hoort hier niet thuis, je talenten worden hier niet gewaardeerd,” zit ik hier nu achter mijn computer naar jullie website te kijken.

Ik heb in die zeven jaar 25 schriften van variërende dikte volgeschreven en ik denk dat het tijd wordt dat ik iets met al dat materiaal ga doen. Wat weet ik nog niet precies en dat laat ik ook nog even in het midden maar het is een interessante ontwikkeling dat ik net jullie website vind vannacht.

Alvast bedankt om de mogelijkheid te geven om even de dingen van me af te schrijven en de mogelijkheid om het te delen met jullie. Goedenacht.

Centrum ABL: Sommige mensen ondervinden een abnormale sterke tegenwerking in hun leven. Deze gaat veel verder gaat dan de "normale" schaduw van het ego; men praat dan over een Tegenhanger. Er zijn niet veel mensen die naast hun ego/schaduw ook een Tegenhanger hebben. De werking van de Tegenhanger verschilt vooral in kracht van de schaduw, zijn misleidingen en camouflages zijn hetzelfde. Al bestrijkt het gebied van de Tegenhanger een breder terrein. Wat ik opmaak uit je mail/ervaring, is dat jouw Tegenhanger en Jij, met je sterke innerlijke kracht en doorzettingsvermogen elkaars Tegenhanger zijn. Dit zorgt voor veel hoogtepunten maar nog meer voor dieptepunten in je leven. Ondanks dat ben je in staat je vast te houden aan jezelf en daarbij het leven te accepteren zoals het komt. Spiritueel leven is niet gemakkelijk, in acceptatie weerstand bieden aan je Tegenhanger door het heft in eigen hand te nemen, nog moeilijker. Toch schijn je juist dat te doen, mijn complimenten.