Ervaringen Dieren
Mijn hond en ik hebben samen heel wat ervaringen meegemaakt en gedeeld. Zij leerde van mij en ik van haar. Buitenzintuiglijke waarnemingen waren ons niet vreemd. We begrepen elkaar en spraken samen, al viel er niets te horen. Onze communicatie verliep telepathisch. Op een avond liet ik haar loslopen op een plaats waar ze alleen aan de riem mocht lopen. Waarom ik haar daar los heb gelaten, kon ik achteraf niet verklaren. Ik liep op de stoep en zij stond in de groenstrook, die naast de stoep en aan een drukke verkeersweg ligt, enthousiast te ruiken. Ik hoorde een auto aankomen en wist dat als zij een paar stappen verder zou wandelen, ze op de weg stond en onder die auto zou komen. Ik bleef staan, iets roepen zou haar doen schrikken en ik wist dat een gedachte van mij naar haar toe om haar op het gevaar te wijzen niet zou werken, want ze was te zeer verdiept in de geur die ze rook. Ik zou ook niet op tijd bij haar kunnen komen om snel de riem aan te doen. Toch wilde ik iets doen. Ik stond alleen te ver van haar af. Waarom sta ik niet naast haar, was mijn angstloze gedachte. Hetzelfde moment verplaatste mijn lichaam zich en stond ik naast haar om haar tegen het komende gevaar te beschermen. Ze keek niet op of om. Voor haar was er niets aan de hand geweest. Mijn lichaam was in een onderdeel van een seconde van plaats veranderd, zonder een stap te hebben gezet. Het is mij nooit meer gelukt deze stunt van gedachtebeheersing en lichaamsbeheersing te herhalen.
Ik zit bij de dierenarts in de wachtkamer op mijn beurt te wachten voor de jaarlijkse inenting van mijn hond. Sommige honden zitten te hijgen, nerveus te bewegen, trekken naar de deur of kruipen onder de bank. Aan hun gedrag is te merken dat ze hier al vaker waren, leuk was anders. Onverwachts zie ik wat er mankeert aan alle honden, wat ze met elkaar gemeen hebben. Het zijn geen echte honden meer, wij hebben ze vermenselijkt, er troeteldieren van gemaakt, ze geen echte hond meer laten zijn. Echt gelukkig zijn ze niet. Het is te laat om mijn gedrag naar mijn hond toe te veranderen, dat zou ze niet meer begrijpen. Jammer, want het is nooit mijn bedoeling geweest.
Zoals gewoonlijk liep ik met mijn hond de avondwandeling. Alles oogde normaal. Er zijn niet meer mensen buiten dan gewoonlijk, er moeten meer honden plassen. Ik wacht tot de mijne klaar is en zie dan pas dat de lucht een bijzondere kleur blauw heeft. Mijn bewustzijn verandert, ik bespeur angst om mij heen, alles verandert in angst, alles is angst. Ik word geconfronteerd met de collectieve angst van de mensheid. Ik weet dat die angst overbodig is, dat niemand die angst hoeft te hebben, het stemt mij droevig. Mijn bewustzijn normaliseert, mijn hond is uitgeplast en wil verder. We lopen onze ronde en gaan naar huis, de ervaring neem ik mee.
Mijn pratende poes. Een jaar geleden stond hij voor de poort met een grote snottebel, vieze oogjes en niezen. Het was een jong dier, nog niet helemaal volgroeid. Hij kreeg antibiotica tegen de niesziekte en knapte zienderogen op. Eten kon hij als de beste, hij bleef bezig, had schijnbaar veel in te halen. Omdat hij reageerde op Hallo, werd dat zijn naam. Niemand in de buurt kende hem dus bleef hij hier wonen. Poezen zijn heel anders dan honden. Ze hebben meer zelfbewustzijn en voelen zich snel gekrenkt. Hij had mij al snel opgevoed. Ik kreeg duidelijk les in de manier zoals hij opgevoed wilde worden, aanhalen als hij daar zin in had, alleen binnenshuis, buitenshuis mocht niet. Misschien omdat hier nog meer katten rondlopen en hij zich schaamde voor een aai, ik weet het niet. Door zijn oogbewegingen van de ijskast en dan naar mij maakt hij mij keer op keer duidelijk dat het weer tijd is voor zijn favoriete eten: melk en vis, vooral zalm uit blik. Tegen speels plagen kan hij niet, dat werd mij goed duidelijk gemaakt. Ik klopte hem eens zachtjes op zijn rug, hij draaide zich boos om, keek mij beledigend aan en haalde uit voor een tik, zonder zijn nagels uit te zetten. Terwijl hij zich van mij afdraaide en wegliep “hoorde” ik hem zeggen: “Zo, nu praten we er niet meer over”. Ik heb er smakelijk om gelachen.
De muizen en het ratje.
Ik hoorde s’ avonds als het donker en stil was getrippel; muizen. Als je op het platteland woont kun je dat verwachten. Omdat ik niet ontdekte hoe de muizen binnen kwamen, kocht ik een muizenvriendelijke muizenval. Deze had twee ingangen. Het was heel simpel, kaas erin, deurtje spannen en wegzetten. Ik gebruikte er maar één ingang van. Binnen een uur een harde knal, het deurtje was dichtgeslagen en het muisje in de val. Met de zaklamp ging ik kijken. Een leuk klein spitsmuisje, kleine oogjes, kleine oortjes. Het keek mij verwachtingsvol aan. Held als ik ben, pakte ik voorzichtig de val op aan de kant waar het muisje niet zat en liep ermee naar buiten. Ver weg van het huis liet ik het diertje ontsnappen. Het sprong er bijna uit, blij met de hervonden vrijheid en ik plaatste de val opnieuw. Weer één, en nog één en nog één, soms drie achter elkaar, zelfs overdag kwamen ze nu. Ik werd er vertrouwder mee. Nummer 7 was geen spitsmuis, het was een huismuis. Ik had alle muizen op Internet bekeken en gelezen wat ze aten. Deze was agressiever dan mijn spitsmuisjes, hij keek mij kwaad aan en de kaas hoefde hij niet, misschien was hij een liefhebber van elektrische bedradingen of at hij liever de plastic buizen van de vloerverwarming. Daarna volgde er een hele familie huismuizen, ze werden steeds kleiner. Één voor één liepen ze de val binnen. Ik had gelezen dat ze zeer sociaal waren en voelde me schuldig, omdat ik ze een eind van het huis en dus ver weg van hun nest bracht, waar dat ook geweest mag zijn. Het was op den duur niet leuk meer. Ik had er al 27 gevangen. Het begon bij mijn dagelijkse bezigheden te horen en ik wende eraan. Op een avond weer een hoop gepiep en verbouwing in de val. Het klonk allemaal agressiever dan ik inmiddels gewend was. Ik scheen er met mijn zaklamp op en voelde direct toen ik de muis zag een niet te plaatsen afkeer. Mijn lichaam verzette zich tegen dat muisje, al wist ik niet waarom. Ik wilde zelfs een handschoen aandoen om het valletje te pakken, terwijl het muisje niet bij mijn hand kon komen. Met het valletje in mijn hand bekeek ik de muis eens aandachtig. Deze was erg klein en abnormaal agressief, had lange haren en een langere staart dan al die andere muizen die ik gezien had, bovendien had deze muis nog cirkels om zijn staart. Ik had medelijden met het diertje, maar mijn lichamelijke afkeer was groter, ik voelde een beroering ontstaan in mijn maagstreek. Ik hield het diertje ver weg van mijn lichaam en moest mijzelf vermannen om het niet met val en al weg te gooien. Google leerde mij dat het een ratje was geweest. Bleef de vraag waarom mijn lichaam zo gereageerd had, wat herinnerde het lichaam zich, welke ervaring had het ooit met ratten gehad? In dit leven kon ik het niet plaatsen. Ik geloof ook niet dat ik het wil weten, want terwijl ik dit schrijf voel ik weer die afkeer opkomen, dus laat maar zitten. Het herinneringsvermogen van het lichaam werkt in ieder geval.
De onzichtbare poes.
Mijn dochter had op driejarige leeftijd een onzichtbare poes. Ze kwam uit het niets. Op een dag werd ik er zonder pardon mee geconfronteerd. Mijn dochter zei gewoon: “Kijk daar heb je Pieta.” Ik keek, maar zag niets. Ik bekeek mijn dochter daarna eens goed; ze was niet op haar hoofd gevallen, klaagde niet over hoofdpijnen, sliep zonder nachtmerries, ze zag geen geesten of andere onzichtbare dingen, alleen die kat. Het was een zwarte. Ik observeerde haar en kwam tot de conclusie dat ze psychisch in orde was. Haar leven was ook niet door het een of ander verstoord. Wat te doen? Ik speelde het spel mee en kocht er eten en melk voor. Ik vertelde dat Pieta ook moest eten, zette bakjes in de keuken die door haar werden gevuld met melk en eten en ook weer werden geleegd omdat de poes gegeten had. Het ging een tijdje zo door. Bezoek mocht wel eens niet op een bepaalde stoel gaan zitten, omdat Pieta daar lag. Meestal werd Pieta dan opgepakt en ergens anders neer gezet. Af en toe keek ik zelf ook wel eens of ik niet op die onzichtbare kat ging zitten. Ik merkte na een paar maanden dat ze problemen kreeg met die onzichtbare poes. Pieta paste niet meer zo goed in haar leven en ze vergat haar eten en drinken te geven. Ik moest zelf de schaaltjes vullen en legen. Tijd voor mij om het probleem anders aan te pakken. Ik kocht een zwart, grijze, stoffen poes. Ik liet deze aan haar zien en zei: “Dit is Pieta.” Zonder blikken of blozen stemde ze ermee in. Pieta werd direct in de keuken gezet bij haar eten en drinken. De volgende dag heb ik de bakjes leeggemaakt en opgeruimd. Ze heeft er nooit meer over gesproken en gemist heeft ze die poes ook niet want Pieta is nooit meer teruggekomen. Tegenwoordig heeft ze wel 8 katten. Ik zoek maar niet naar de verklaring hiervan.
Enkele dagen geleden was ik de was aan het ophangen bij ons op de binnenplaats. De zon scheen en er stond een heerlijk briesje. Terwijl ik de wasknijpers pakte, hoorde ik een vogel een vreemd geluid maken. Ik keek in zijn richting en zag een prachtige zwarte vogel met zijn vleugels volledig opengeslagen zonder enige beweging te maken op enkele meters bij mij vandaan stil in de lucht hangen. Hij bleef het vreemde geluid maken, terwijl hij naar mij bleef kijken en ik naar hem. Dit ging voor ongeveer 5 minuten zo door en ik vroeg mij af hoe het mogelijk was dat hij zo bleef hangen zonder zijn vleugels te bewegen. Er was bijna geen wind, dus zweven op een luchtstroom kon ook niet. Toen begon hij langzaam zonder zelf enige beweging te maken richting een grote boom te zweven. Ik wilde hem nog wat zeggen of zelfs vragen, maar was te verbaasd toen ik hem zag opgaan in de boom. Hij verdween er letterlijk gewoon in, alsof hij er deel van uitmaakte. Daar hield de ervaring op. Ik weet niet hoe ik deze ervaring moet uitleggen en ook niet wat ik er mee aan moet, maar tot op dit moment voel ik vervuld met ontzag voor de wonderlijke wereld waarin wij leven.
Aan het gedrag van mijn hond kon ik merken of een cliënt de afspraak nakwam of niet, wat dat betrof wist ze vaak meer dan ik. Als een cliënt niet op de afgesproken tijd aanwezig was en ik mij afvroeg of de afspraak nog wel door ging, hoefde ik alleen te letten op haar gedrag. Bleef ze rustig liggen dan ging de afspraak niet door. Was ze onrustig, dan wist ik dat de cliënt toch zou komen. Het maakte geen verschil of de cliënt te voet, met de fiets of met de auto kwam. Wonderbaarlijk dit keer op keer te beleven.
Meestal was ze erg vrolijk als er iemand kwam. Twee of drie keer is het mij overkomen dat ze een cliënt niet begroette, zich omdraaide en wegging. Voor mij een teken de therapie niet voort te zetten en het bij een gesprek te laten. Ik moest haar naderhand gelijk geven. Mensenkennis had ze zeker.
Ik heb in het boek 250 Geestelijke Vragen & Antwoorden het verhaal en de vraag gelezen over Zzz. Beste Karin hoe krijg je de naam verzonnen, volgens mij heb je veel fantasie. Je lijkt mijn kleindochter wel. Ik ben geen 9 jaar net als jij, maar 53. Wij hebben altijd een hond gehad en met een hond had ik een speciale band, wij voelden elkaar goed aan. Onze Blackie was heel intelligent en wijs. Ze wist dingen nog voordat ik het wist. Ze voelde mijn stemmingen goed aan en als er met haar iets was, wist ik het ook. Wij hoefden alleen naar elkaar te kijken, we waren een open boek voor elkaar, vier handen op een buik. Jammer dat ze niet echt kon praten. Ik heb het wel eens geprobeerd, maar natuurlijk lukte dat niet. Ik hoop dat je met Zzz net zo’n band krijgt. Veel aandacht geven en lief voor haar zijn dan lukt het je wel. Veel succes wensen wij je vanuit Groningen, Marjan.
Kundalini
Paranormaal
Tekeningen®
www.centrum-
