Ervaringen Bewustzijn
Bewustzijnsverandering bij mijn bezoek aan de maan-
Op de tv zag ik dat er in het Museum Volkenkunde in Leiden een tentoonstelling werd gegeven over de Maya’s. Dit herinnerde mij weer levendig aan mijn rondreis door Mexico waar ik samen met mijn vriend in 2004 als backpacker heb rondgereisd.
De eerste piramides die wij bezochten stonden in Teotihuacan. Teotihuacan betekent Verzamelplaats der Goden. Hier hadden de Teotihuacanen van 100 voor Chr. tot 700 na Chr. geleefd.
Nieuwsgierig en nog nietsvermoedend liep ik naar de weg die ons naar de grote maanpiramide zou brengen, de weg die men “de straat van de doden” noemt. Ik had mijn eerste voet nog maar net op die weg geplaatst of er voegde zich bij mijn waakbewustzijn een ander bewustzijn waardoor ik ook terugging in de tijd en alles beleefde alsof ik er toen bij was geweest. Ik liep tussen de mensen die op weg waren naar de piramide van de maan om geofferd te worden. Een gevoel van triomf overspoelde mij. Ik werd geofferd voor de goden en met iedere stap die ik zette was het alsof mijn lichaam ook groeide. Naarmate ik dichter bij de piramide kwam nam mijn opwinding toe. Bovenop de piramide stonden priesters klaar om ons het hart uit ons lichaam te snijden om het daarna nog kloppende hart omhoog te houden. Wij geloofden dat als er geen mensen werden geofferd de zon niet meer opkwam en er om die reden geen leven meer werd gegeven.
Mijn vriend merkte dat er een bewustzijnsverandering had plaatsgevonden en drong aan om naast de weg te gaan lopen. Ik had hier geen moeite mee want het overkwam mij zo vaak dat ik mij tegelijkertijd op twee verschillende bewustzijnsniveau’s bewoog.
Vanaf de weg keek ik nu op een andere manier naar de mensen die met opgeheven hoofd liepen en alleen oog hadden voor de maanpiramide en de rituelen die daar uitgevoerd werden, ik was geen deel meer van hen. Ik zag dat de mensen die naar de tempel liepen geen eigen wil hadden, ze waren slaven, er was hier geen sprake van een eigen inbreng of vrije wil, het was geen vrije keus geweest. Zij waren zo gewend aan hun rituelen, aan een offerdood, waren er zo vergroeid mee geraakt, dat ze werkelijk dachten dat zij hun leven gaven voor het leven van anderen.
Toen ik bij de maantempel aankwam en de trap op wilde lopen die naar de offerplaats ging, verliet het dubbele bewustzijn mij weer, ik bevond mij alleen nog in het waakbewustzijn.
Als ik mij op twee bewustzijnsniveau’s tegelijk beweeg heb ik altijd de keus hier in mee te gaan. En de beslissing dit “toegevoegde” bewustzijn te stoppen op de plaats waar de offerandes zich hadden afgespeeld, zou ik zeker gemaakt hebben. Dagenlang heb ik mij door deze bewustzijnsverandering beroerd gevoeld. Ik had geen zin in eten, voelde me misselijk en bemerkte een sterke begrensde blokkade in mijn lichaam rechts naast mijn maag. Bij alle andere piramides en tempels die wij verder nog bezochten in Mexico heb ik dit niet meegemaakt, daar beleefde ik bewustzijnsveranderingen die positiever van aard waren, niet zo bloeddorstig.
Op de terugreis bezochten wij in Mexico City het Museo Nacional de Antropologia. Het museum maakte, ondanks dat ik alles al in werkelijkheid gezien had, grote indruk op mij. Toen ik de afdeling van Teotihuacan binnenkwam en de maanpiramide weer zag, voelde ik opnieuw die blokkade in mijn lichaam, naast mijn maag rechts en kreeg ik weer een vaag misselijk gevoel. Thuis heb ik de Azteken en Teotihuacan opgezocht op internet. Ik vond een Duitse site met veel informatie over de offerandes van de Azteken aan de goden. Onder het lezen voelde ik naast mijn maag, daar waar ik in Teotihuacan die sterke blokkade had gevoeld, een intens verdriet opkomen dat echter direct weer weg was. Het is nu 2010. Omdat ik de tentoonstelling in Leiden wil gaan bezoeken, heb ik mij opnieuw in de Maya’s verdiept. Terwijl ik nu de foto’s van de tempels uit Teotihuacan en de muurschilderingen bekijk, voel ik niet die fysieke blokkade, noch het verdriet, maar deze keer alleen een gevoelsmatige afkeer.
Naar Luxemburg.
Omdat we er al zo vaak zijn geweest, is er onderweg niets nieuws te beleven. Meestal kijk ik onder het rijden een beetje rond en ben ik met mijn gedachten overal en nergens. Maar deze keer was anders. Ik keek naar de mensen in de andere auto’s en besefte dat deze mensen ook allemaal hun weg moesten gaan in het leven, dat ze allemaal leuke en minder leuke ervaringen meemaakten en iedereen zijn eigen onzekerheden had, maar besefte tegelijkertijd dat ze moesten leven met het lichaam dat ze hadden gekregen.
Voorheen had ik nooit zo naar mensen gekeken. Ik kon aan hun blikken bijna zien waar ze mee bezig waren. De een zat gestresst achter het stuur en moest blijkbaar snel ergens heen, de ander zat lui helemaal onderuitgezakt en weer een ander zat volop mee te zingen met de muziek. Bij sommigen kon je zelfs de problemen van hun gezicht aflezen. Maar ze waren allemaal onderweg, hadden allemaal een doel en ik besefte op dat moment des te meer dat we allemaal onze eigen problemen hebben, dat niemand perfect is, ook al lijkt het vaak dat je de enige bent die zich overal druk om maakt of het gevoel hebt dat alleen jij bepaalde dingen moet meemaken.
Tegelijkertijd zag ik ook de bergen arriveren, prachtig om te zien. Ik vroeg me af hoe ze zo konden zijn gevormd en dan ook nog met al die kleuren. Ik zag de vogels in de lucht vliegen en besefte dat ook zij waarschijnlijk leuke en minder leuke dingen beleefden en hiermee om moesten gaan.
Voorheen als ik de bergen zag dacht ik: “Leuk, bergen” en vond het interessant hoe mensen de huisjes tegen de bergen bouwden, maar deze keer zag ik het heel anders.
Een bewustwording is boeiend, het verrijkt mijn leven en vergroot mijn bewustzijn. Wat mij betreft mag er nog veel meer komen.
Kundalini
Paranormaal
Tekeningen®
www.centrum-
