Ervaringen Beïnvloedingen

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

Toen ik in “Een Glimp van Vrijheid” las over de automatische beïnvloedingen realiseerde ik mij dat ik zo’n ervaring heb gehad, namelijk toen mijn vriend naar India ging voor zijn werk en ik besloot om mee te gaan. Het leven daar was totaal het tegenover gestelde van wat wij gewend zijn in Europa. Je moet constant grenzen verleggen en mijn vriend vond dat ik beter naar huis zou kunnen gaan, wat ik diep in mijn hart ook zo graag wilde, maar ik had zelf besloten om mee te gaan dus zou ik blijven ook. Zo kwam er iedere avond een kleine hagedis in onze kamer, waar ik als de dood voor was. Ook hier probeerde ik mijn grenzen te verleggen en bedacht me dat er gelukkig geen muizen waren, waar ik nog banger voor was, want als dat zou zijn, dan zou ik naar huis gaan. Dus zo erg was het nog niet. Maar tot mijn grote verbazing zag ik de volgende dag een muis tussen de kleding in de kast wegglippen en niet lang daarna ben ik alleen naar huis vertrokken. Ik heb dit verhaal vaak verteld en altijd frappant gevonden, maar door het lezen begrijp ik het waarom.

Nog nooit had ik erop gelet, beïnvloeding via de buitenwereld. Het voorbeeld in het boek van G. Rausch over onder andere jalousie en de schaduwkant zorgde ervoor dat ik dat wel ging doen. Ik weet dat ik teveel eigendunk heb, een vervelende eigenschap, die ik goed weet te verbergen, behalve voor mijn vrouw. Een voorbeeld uit mijn leven:

We zitten met een groepje bij elkaar, heel gezellig. Er wordt iets uitgelegd wat ik niet ken en waar ik de ballen verstand van heb. Ik reageer hier in mijn gedachten op alsof het allemaal ouwe koek is. Ik voel de neiging opkomen iets toe te voegen aan wat wordt uitgelegd en weet precies wat. Ik realiseer mij dan wat ik me had voorgenomen en zeg niets. Met andere woorden: “Ik was mij bewust van mezelf, van wat ik dacht, voelde en wilde gaan zeggen en hield mijn mond.” Conclusie: Niemand zou mijn eigendunk zijn opgevallen, want mijn antwoord zou precies hebben gepast bij wat de cursusleider aangaf. Ik zou een intelligente indruk hebben gemaakt en mijn eigendunk de kans hebben gegeven zich te versterken. G. Rausch heeft het zelfs over automatisch reageren, dat was het ook, een automatisch reageren, ik had het niet in de hand, ik reageerde gewoon zonder na te denken. Dat het zo werkte en zo snel, begreep ik nu werkelijk voor het eerst. Het is een klein wonder wat er gebeurde, klein maar wel nodig voor mezelf en mijn ontwikkeling om dit vast te stellen.

Introspectie, ik doe het al jaren, de normaalste zaak van de wereld. Sommige schaduweigenschappen heb ik al aardig veranderd, het proces is in de loop van de tijd alleen gemakkelijker geworden. Iets wat mij onbekend is, is angst voor of tijdens een spirituele ontwikkeling. Als zich in mij of buiten mij om een groter of sterker bewustzijn roerde dat probeerde indruk op mij te maken, dacht ik zonder arrogant te zijn, ach, jij moet nog eens op herhaling, jij hebt het nog niet begrepen. Als het een andere beïnvloeding van angst was vanuit een eigenschap of persoonlijkheid of van buiten mijzelf kwam, kon ik alleen met mijn hoofd schudden en verder gaan. Ik weet dat iets opgeven iets of iemand heel angstig kan maken, maar er in meegaan leek me overbodig.

Begeerte, deze keer heb ik mij voorgenomen vooral hier op te letten. Hoe het voelt als de begeerte toeslaat en mij beïnvloedt. Hoe begerig ben ik om iets te hebben, te krijgen of te kopen zonder dat ik het nodig heb? Hoe bewust leef en ben ik eigenlijk?

De ultieme uitdaging voor mijn experiment: Ik ga een dagje winkelen met een vriendin in een grote stad, ik heb haar niets verteld over mijn onderzoek. Ik zie leuke hebbedingetjes, blijf bewust bij mijn voornemen en laat mij niet verleiden. Tot... ik bruine laarsjes in een etalage zie staan. Ik blijf ernaar kijken, ik verzamel ze, er staan er genoeg in mijn kast om een eigen etalage mee te vullen, de meeste heb ik zelfs nog niet gedragen. Ik peins: Ze zijn wel leuk, de kwastjes die eraan hangen, dat aparte hakje, bij mijn bruine korte rokje dat ik laatst heb gekocht en dat truitje met die ketting. Ik zie het helemaal voor me, blits. Mijn vriendin ging er in mee, echt iets voor jou, moet je doen joh, deze heb je nog niet. Ik zie mezelf lopen met die laarsjes, de bewonderende blikken. Hebben, daar komt het op neer. Voor de rest van de dag sjouw ik de grote doos van die schoenenzaak mee. Onbewustheid en begeerte werken schijnbaar samen. Een schrale troost. Ik ben gezakt voor mijn experiment. Ben ik nu gelukkiger, meer tevreden geworden met die overbodige laarsjes? Nee, dat niet, maar leuk zijn ze wel.

Ik was net fanatiek begonnen met een cursus zwemmen. Ik had het naar mijn zin en ging graag. Een dag voelde ik me niet zo goed en onderweg keerde ik de auto om en reed terug naar huis. Op het moment dat ik thuis aankwam viel het me op dat iets in mij terug in de auto wilde stappen om te gaan zwemmen, maar een ander iets had daar helemaal geen zin in. Wat volgde was een vreemde strijd tussen die twee. “Nee, ik ga niet. Jawel, je gaat wel. Nee, ik ga echt niet. En toch ga je wel.” Met slepende voeten stapte ik toch in mijn auto, startte de motor en reed met zeer lage snelheid naar het zwembad. Onderweg bleef de tweestrijd maar aanhouden. Allerlei argumenten werden aangegrepen. Als ik rustig aan doe, dan kom ik te laat, waarop dat andere zei: “Rij eens wat door.” Zelfs bij aankomst bleef ik treuzelen en bij de ingang bleef ik zeker 5 minuten staan, terwijl er in mij werd gestreden.

Uiteindelijk liep ik zonder aanwijsbare reden naar binnen, kleedde me om en heb heerlijk getraind. Wat mij heeft aangezet om niet om te draaien, weet ik niet, wel dat het gevecht acuut ophield toen ik over de drempel van het zwembad stapte.

De uitstraling van het schilderij.

Een van mijn cliënten was een bekend kunstenares die voor haar psychische problemen in therapie was. Omdat haar werk mij fascineerde had ik een van haar schilderijen gekocht en het in mijn praktijkruimte gehangen. Het was een abstract schilderij. Door de vele lagen olieverf die zij gebruikt had, was er een schitterende dieptewerking ontstaan. De overheersende kleur was blauw. De meeste cliënten die mij bezochten konden het schilderij waarderen. Een paar mensen vonden het onprettig om ernaar te kijken en één iemand werd er zichtbaar nerveus van; zij ging er met haar rug naar toe zitten. Ik realiseerde mij dat er gereageerd werd op de uitstraling van het schilderij. De kunstenares had ongewild zoveel van zichzelf en haar problemen in het werk gelegd dat mensen die hetzelfde probleem of aanverwante problemen hadden, moeite hadden om ernaar te kijken. Het leek mij raadzaam het schilderij te vervangen voor een ander.

Positieve beïnvloedingen van televisieprogramma tijdens zelfontplooiing.

Geïnteresseerd heb ik altijd het programma Breekijzer gevolgd op de tv. Het breekijzer stond in dit programma symbolisch voor het oplossen van problemen die al jaren voortduurden. Het programma was zeker al een jaar afgelopen toen ik s' nachts over een breekijzer droomde. Ik heb zelf nog nooit met een breekijzer gewerkt of het ergens voor nodig gehad. Wij hebben het ook als gereedschap niet in huis. Wekenlang achtervolgde het breekijzer mij s' nachts. Ik begon mij al af te vragen of ik moest uitkijken voor inbrekers. Deuren en ramen werden extra nagekeken en zorgvuldiger dan vroeger op slot gedaan. Maar de heren inbrekers meldden zich niet. Tot ik mij het programma herinnerde en waar het breekijzer symbolisch voor stond, het oplossen van slepende problemen. Ik plaatste het breekijzer maar bij mijzelf. Wat wilde mijn droom mij aangeven, welk probleem moest ik bij mezelf openbreken? Ik heb het voorgelegd aan mijn droom en het antwoord, wel in symbooltaal, maar voor mij begrijpelijk gekregen. Het was hard werken met dat breekijzer, het probleem zelf gaf absoluut niet mee, maar opgelost is het nu wel.

Verspilling van tijd.

Ik heb gewacht en gewacht en gewacht en gedacht dat als mijn tijd was aangebroken, mij mijn bewustwording zou komen aanwaaien. Interesse ervoor had ik wel, slapende interesse bedoel ik daarmee. Bij mijn vriend lag het boek “Een Glimp van Vrijheid” en in plaats dat ik verstandig was en het liet liggen, heb ik erin gebladerd. Al lezende werd ik mij er onmiddellijk bewust van dat je zelf iets moet ondernemen, wil je je bewust worden en geen afwachtende houding aannemen. Ik realiseerde mij dat diezelfde afwachtende houding mijn luiheid naar zelfkennis had versterkt en mijn interesse slapend had gehouden.

Bij mijn bureau hangt nu in koeienletters: IK OVERWIN MIJN LUIHEID DOOR MIJN INTERESSE IN MIJZELF TE ACTIVEREN. Bezoekers die het lezen kijken mij onderzoekend aan en ik geef zonder blikken of blozen uitleg over mijn tekst. Het doorbreekt een taboe en levert waardering en goede gesprekken en bij sommigen herkenning op. Mijn tekst werkt op veel fronten positief door. Wie had dat kunnen denken, ik doe mijn voordeel met een eigenschap die me heeft geboycot.

Centrum ABL: Over beïnvloedingen gesproken: Wij zouden U willen adviseren “Een Glimp van Vrijheid” te kopen. J

Egodruk en goedgelovigheid.

Het woord egodruk in de woordenlijst was nieuw voor mij. Dit moet geweest zijn wat ik 16 jaar geleden onderging. Een helderziende had mij verteld dat ik in een vorig leven heks was en mij uitermate sterk had beziggehouden met zwarte magie. De verhalen die ik hoorde waren bloedstollend en overtuigend. Ik had haar opgezocht, omdat huwelijksproblemen mij teveel werden en de kinderen de dupe ervan waren. In plaats dat die helderziende mij hielp en uitlegde wat ik kon doen om de situatie te redden, was zij de druppel die de emmer deed overlopen. Ik trok mij dat leven aan, zo erg zelfs dat ik helemaal van slag raakte. Het woord egodruk verwoordt precies zoals ik mij toen voelde: “Een buitensporige toename van spanningen, veroorzaakt door een explosie van beïnvloedingen, vergezeld met een opgejaagd gevoel en een sterke stroom van gedachten, gevoelens en emoties, soms zelfs gepaard gaand met een complete verwarring.”

Een beslissing nemen kon ik niet. Als een zombie zat ik op een stoel te wachten tot de dag voorbij was. Mijn kinderen werden opgevangen door de buurvrouw. Naar een psycholoog, nee, die zou mij laten opnemen. De scheiding was ingezet en mijn man eiste de kinderen. Mijn buurvrouw stond erop dat ik een spirituele therapeute bezocht met goede faam. Over mijn toeren en geheel verward ging ik naar binnen. Het eerste dat ik zei was: “Ik ben in een vorig leven heks geweest.” Ze haalde haar wenkbrauwen op en zei: “Ik geloof er niets van.” Stomverbaasd keek ik haar aan, spanningen gleden van mij af, mijn gedachten werden rustiger.

De vrouw vroeg mij alleen te luisteren. Ze vertelde wat mij was overkomen met de helderziende en dat ik te goedgelovig was. Ze legde mij mijn situatie uit en gaf advies wat ik zou kunnen doen om mijn kinderen te behouden. Thuis ben ik eerst in een diepe slaap gevallen en heb daarna haar advies opgevolgd, niet uit goedgelovigheid, ik voelde dat ze de waarheid sprak. Mijn kinderen zijn volwassen en bijna alle drie de deur uit. Goedgelovig ben ik nog wel, een egodruk heb ik nooit meer gevoeld.

Hoop dat jullie mijn ervaring plaatsen. Ik ben zo enthousiast over mijn ontdekkingen. Hebben jullie wel eens last gehad van een beïnvloeding waar je je bewust van was, maar waar je bewust aan toegaf? Ik wel! Mijn voornemen eens een paar avonden rust te nemen en niemand te bellen duurde drie avonden. Toen begonnen de gedachten: “Ga je vriendinnen bellen. Bel Antoinette, er is iets gebeurd. Ze kan jou niet bereiken.” “Als jij vanavond Felix niet belt hoor je niets meer van hem.” Spanningen hoopten zich in mij op; ik wilde niet bellen en als er wat gebeurd was, Antoinette wist mijn adres en Felix, ach Felix. Ik ging badderen, samen met de beïnvloedingen. Ontspannen was er niet bij. Ik twijfelde, bellen of niet bellen? Pakte mijn boek van Nicci French en probeerde te lezen. Gedachten vol beïnvloeding die mij voorschreven wat ik moest doen en zelfs een onrustig gevoel, overvielen mij. Wat kon het mij schelen! Ik pakte bewust de telefoon en belde Antoinette. Rust viel als een deken over mij heen, alle spanningen waren verdwenen en Antoinette voelde zich gelukkig prima. Toegeven aan een beïnvloeding zorgt voor rust merkte ik en kreeg daarbij een overduidelijk bewijs dat beïnvloedingen liegen. Twee ontdekkingen in een klap.

Centrum ABL: De rust die je voelde, kwam omdat de eigenschap waar de beïnvloeding vanuit ging zijn doel had bereikt.