De Groepshypnose

 

Een school in Zeeuws Vlaanderen nodigde mij uit een lezing te geven over manipuleren en beïnvloeden voor een klas van 16 jarigen. Het leek mij interessant en uitdagend. Ik vroeg mij af hoe ik deze onderwerpen boeiend kon brengen. Door alleen tekst en uitleg te geven over wat manipuleren en beïnvloeden precies is, hoe je zelf beïnvloedt, beïnvloed wordt en elkaar beïnvloedt, leek me een te droge stof. Op die leeftijd weet je hoe je moet beïnvloeden en je zo nodig op slinkse wijze probeert je zin door te drijven. Wilde ik hun onverdeelde aandacht, zou ik met iets bijzonders moeten komen. Hypnose leek mij hier uitermate geschikt voor.

 

Als inleiding wilde ik het verschil uitleggen tussen manipuleren en beïnvloeden, werken met voorbeelden hoe zij dit zelf in de praktijk brachten om daarna af te sluiten door de klas en bloc onder hypnose te brengen. Hypnose vond ik een goed voorbeeld van beïnvloeding. Het werken met suggesties is in feite pure beïnvloeding voor de persoon die de hypnose ondergaat.

 

Ik legde mijn plan voor bij de directie die enthousiast reageerde. Het enige risico dat ik zag, was dat er door de diepe ontspanning ongewenste herinneringen naar boven konden komen die problemen zouden kunnen veroorzaken. Mocht dit gebeuren, dan zou ik het kind of die kinderen hier verder bij begeleiden werd de afspraak.

 

De klas, die bekend stond om haar luidruchtigheid, was muisstil toen ik binnenkwam. Ze namen mij aandachtig op en vertelden later dat ze dachten dat ik dwars door hen heen kon kijken en zien wat ze allemaal op hun kerfstok hadden of gisteravond hadden gedaan. Hypnose had voor hen iets mystieks, iets paranormaals. Ik moest wel over buitengewone vermogens beschikken als ik dat kon.

 

Na uitleg en voorbeelden over manipuleren en beïnvloedingen, waar de klas met een ongekende eerlijkheid en openhartigheid aan meedeed, het heeft zo zijn voordelen als leerlingen denken dat je helderziend bent, kwamen we richting hypnose.

 

Niemand van hen was ooit onder hypnose geweest, vertelden ze. Ze vonden het spannend en beangstigend tegelijk. Ik legde uit dat ik door rustig tegen ze te praten ervoor ging zorgen dat hun lichaam zich zou gaan ontspannen, waarbij tevens de suggestie werd gegeven dat ze hun gedachten meer en meer konden loslaten. Een andere suggestie was dat ze alleen luisterden naar mijn stem en alle andere stemmen onbelangrijk waren. Dit voor het geval er iemand in huilen of van de zenuw-ontspanning in lachen zou uitbarsten. Ook gaf ik aan dat ze beelden konden gaan zien. Welke beelden dat dan zouden kunnen zijn wist ik niet, dat was bij iedereen anders. En mocht iemand niet onder hypnose willen dan kon hij niet in de klas blijven en wat betrof de vraag of ze wel uit de hypnose kwamen, daarvoor gaf ik ze mijn garantie.

 

Ik vroeg of ze allemaal in een gemakkelijke houding wilden gaan zitten en begon. De dames kregen rode konen op hun wangen en ik zag stoer gedrag bij de heren. Zij zouden dit karwei wel even klaren. Na een paar minuten begonnen sommigen wat onrustig te schuiven op de stoel, een beetje weerstand tegen mijn suggesties van ontspanning was begrijpelijk. Het is ook niet eenvoudig, doen wat iemand anders je opdraagt en dat binnen een hele klas. Naarmate de ontspanning zich verdiepte, werd het steeds stiller, behalve mijn stem was het enige geluid nog het tikken van de klok.

 

Iedereen zat er ontspannen bij. Het was mooi om te zien. Toen de laatste suggestie kwam: trek je nog meer terug in jezelf, in je eigen wezen, begonnen twee leerlingen hartverscheurend te huilen. Ik gaf direct de suggestie: “Iedereen blijft diep ontspannen en rustig, het huilen wat jullie horen heeft hier geen enkele invloed op.” Tegen de twee leerlingen zei ik: “Knik even met jullie hoofd als jullie weten waarom jullie huilen.” Het had geen zin vragen te stellen over de reden van hun overstuur zijn, dat kon later, na de hypnose. Beiden knikten. Ik vroeg hen zich over te geven aan het verdriet dat ze voelden en dat ze zich door het verdriet te uiten, beter zouden gaan voelen. Nadat ik meer soortgelijke suggesties had gegeven en tussendoor tegen de rest van de klas zei dat ze zich ontspannen bleven voelen, veranderde het huilen in nasnikken. Ik wachtte tot ook dat nasnikken wegebde en haalde toen de hele klas uit de hypnose.

 

De meeste leerlingen hadden even moeite zich weer aan te passen aan hun omgeving, zo diep was hun ontspanning geweest, anderen “gooiden” de rust die ze gevoeld hadden weg en stortten zich direct op hun klasgenoten met vragen wat was dat en wat hebben jullie gezien? De twee jongedames kregen zakdoekjes en herstelden wonderbaarlijk snel van hun hypnose belevenis nu ze in het middelpunt van de belangstelling stonden. Ik verzekerde mij ervan dat iedereen zich goed voelde en er niemand hoofdpijn had of duizelig was. Er werden aan mij vragen gesteld en onderling ervaringen uitgewisseld over de gevoelde rust die ze als zeer positief hadden ervaren. Ze spraken uitgebreid over beelden die ze gezien hadden als driehoeken en vierkanten, zichzelf als baby, hun ouders, op school of van hun vriend of vriendin. De beelden hadden er hetzelfde uitgezien als dromen hoorde ik, waaruit ik begreep dat ze iets anders verwacht hadden. Een enkeling versprak zich. Hij zei dat je dit soort beelden ook zag als je blowde, waarna hij mij verschrikt aankijk en zich afvroeg of ik dat gehoord had. Mijn Oost-Indische doofheid bracht uitkomst.

 

Over manipuleren en beïnvloeden werd met geen woord meer gerept, de trance die ze hadden meegemaakt werd het gesprek van de dag. Voordat iedereen de klas uitging gaf ik ze mijn telefoonnummer met het verzoek mij te bellen als ze nog iets wilde weten of als er iets was. Hypnose werkt ook door, vergeten of verdrongen herinneringen konden alsnog naar boven komen. Zeker als je met kinderen werkt is dit het geval.

 

Met de jongedames had ik een nagesprek. Ze legden uit wat er was gebeurd en waarmee ze geconfronteerd waren geweest. De een had verdriet om de verbroken verkering, want hij had een ander gevonden en de andere jongedame had de normale puber problemen thuis die een sterke impact op haar hadden. Het huilen en de verdrietuitbarsting had beiden goed gedaan. De problemen waren te overzien en niet zo ernstig dat therapie noodzakelijk was. We hadden een paar weken telefonisch contact. Maanden later kwamen ze om het af te sluiten bij mij langs en lagen ze in een deuk, zoals zij het uitdrukten, over zichzelf van het lachen. Eind goed al goed, daar hielden we het maar op.

 

Het gevaar van een groepshypnose is dat er bij teveel mensen trauma’s of onderdrukte herinneringen tegelijk vrij kunnen komen, of dat iemand in een vorig leven terechtkomt. Voor een hypnotherapeut heel moeilijk om ervoor te zorgen dat anderen hier geen schade van ondervinden. Een ander probleem kan zijn dat de trance van de hypnose doorwerkt naar overdag of zelfs ontaardt in nachtmerries. Verzeker je tevens van nazorg voor het geval er binnen een paar dagen problemen ontstaan. Voorzichtigheid is dus geboden mocht je ooit aan een groepshypnose meedoen.

www.centrum-abl.nl is een geregistreerd handelsmerk van Centrum ABL © Alle rechten voorbehouden