Konijntjes, de dood, het rouwproces, de beïnvloedingen en de opleving
Dieren hebben net als de meeste mensen gezelschap nodig. Een konijn helemaal alleen in een groot hok daar waren we het over eens, is niet goed. Kiko hadden we gekocht bij Intratuin. Toen we hem zagen was er direct een klik. We hadden planten willen kopen, geen konijn, maar ja die ogen! Terug thuis vonden we het zielig voor hem, zat hij daar zonder vriendinnetje. Op internet zochten we naar een opvangtehuis voor konijnen. We wilden een voedster, zoals dat in konijnentaal heet. Kiko was een ram en twee rammen bij elkaar wordt oorlog, hoorden we van anderen. De konijnen van het opvangtehuis waren allemaal gesteriliseerd of gecastreerd. Mooi meegenomen, want naast de 11 katten, geiten en schapen, egels, fazanten, kikkers, padden en de vogels die ons bezochten, zagen we een verdere uitbreiding niet zitten.
En zo kwam Trendy in ons leven, zwaar getraumatiseerd omdat ze ooit als voetbal was gebruikt. Haar konijnenspiertjes stond bol van de spanning, haar hele lijfje voelde strak aan. Verder zag ze er hetzelfde uit als Kiko, helemaal zwart met lange oren. Wij dachten als we haar veel liefde en aandacht geven, verwerkt ze haar trauma’s wel.
Kiko en Trendy hadden het heel goed samen; ze maakten tunnels in het stro en in de grond, lagen te luieren in de zon en kenden geen onenigheid. Als ze niet samen speelden, zaten ze dicht tegen elkaar aan of aten uit een bord. Zes jaar ging alles goed. Toen zagen we bloed op het stro. Kiko werd onderzocht, hij mankeerde niets. Omdat Trendy altijd huiverig was gebleven voor mensen kostte het moeite haar te pakken, het liefst kroop ze dan vlug in een van de onderaardse gangen die ze hadden gemaakt. We zagen bij een van haar tepeltjes een grote tumor. Het dierenspreekuur was nog niet afgelopen dus op naar de dierenarts. Onderweg in de auto stelden we elkaar gerust: “Een beetje antibiotica en het is weer over, ze heeft een ontsteking.” “Nee,” zei de dierenarts, “dat is het niet, ze heeft kanker.” We vroegen om een antibioticakuur, niet dat het zou helpen de kanker tegen te gaan maar we hoopten dat het proces dan wat langzamer zou gaan. Pijn had ze gelukkig niet.
In de weken die volgden werd ze extra verwend, haar lievelingseten kwam iedere dag op de konijnen tafel. We zagen haar veranderen: in plaats dat ze in gewicht afnam, bleef ze op gewicht en werd ze vriendelijk. Haar karakter veranderde, we konden haar gemakkelijker aanhalen, ze sprong niet meer weg als we de deur van het hok opendeden en tegen haar levensgezel werd ze aanhaliger. Haar vacht begon te glanzen en haar oogjes spraken weer. Zo kenden wij haar helemaal niet. We kregen hoop, misschien had ze toch geen kanker.
Het gezwel verminderde vertelde de dierarts, hoewel bij de andere tepeltjes waren nu ook kleine tumoren te voelen. Een operatie werd afgeraden, te veel risico. We vroegen om een nieuwe antibiotica kuur en merkten dat deze helemaal niets deed. Twijfels sloegen toe en we hielden ons bezig met de vraag “Wat te doen met Kiko als ze er niet meer is?” Hem alleen laten zitten in zijn hok was geen optie.
Ik informeerde bij Astrid van dierenpension Koningen. Behalve honden en katten ving ze nu ook voor de dierenbescherming konijnen op vertelde ze. Lummel scheen haar bijzonder geschikt, haar metgezel was overleden en nu huppelde ze alleen door het leven. Volgens haar was het een lief konijn. Lummel zag er ook weer hetzelfde uit als Kiko, alleen twee keer zo groot. Mocht er wat gebeuren met Trendy, zouden we Lummel gaan ophalen besloten we en als ze niet samen overweg konden, mocht ze weer terug naar Astrid.
Trendy kreeg ondertussen meer plezier in het leven en we kregen hoop dat ze nog maanden zou leven.Tot ik op een ochtend het hok binnenging en haar zag liggen in de houten stellage met hooi. Kiko zat er als een wachter tegenaan. Ik dacht dat ze sliep en dat deed ze ook, alleen was het de eeuwige slaap. Erg lang kon ze niet dood zijn, want ze voelde nog warm. Verdrietig deed ik het hok weer dicht, we hadden helemaal niets gemerkt, er was geen enkele aanwijzing geweest dat ze al zo vlug zou overlijden. We overlegden wat te doen en vroegen ons af of konijnen, net als katten, ook een rouwproces kenden, iets wat wij van katten wel kenden.
Kiko bleef tegen Trendy aanzitten, hij bewoog niet en keek ons met zijn donkere kijkers aan. We gaven hem de tijd om te rouwen en afscheid te nemen. Uren later, toen wij Trendy uit het hok haalden sprong Kiko ertussen, alsof hij wist, maar niet wilde, dat we Trendy meenamen.
Onder het nodige gesnotter begroeven we Trendy in de tuin en werden daarbij ook teruggegooid op onszelf. We realiseerden ons weer eens hoe snel een leven voorbijgaat en het belang van de invulling die je daaraan geeft.
Onze zorg werd nu Kiko, we knuffelden hem ieder uur. Hij deed niets, at niet, dronk niet, staarde alleen voor zich uit. Het hok wilden we een paar dagen laten zoals het was, de stress van het overlijden van Trendy voor Kiko was voorlopig genoeg. De volgende dag probeerden wij hem over te halen iets te eten. Met lange konijnentanden at hij traag en lusteloos.
Na twee dagen extra veel aandacht, maakten we het hok schoon en gingen we Lummel ophalen met de hoop dat het een geslaagde relatie zou worden. Lummel sprong het hok in, ze keken elkaar aan, hun snuitjes beroerden elkaar, liefde op het eerste gezicht.!
Samen aten ze uit een bord en knagend aan het brood kwamen ze elkaar op de helft ervan tegen. Wilden we Kiko aanhalen, sprong Lummel er vriendelijk tussen, kwamen we met groente of hooi, Lummel sloeg met zijn pootjes het bord uit onze hand en deelde alles met Kiko. Er was geen enkele sprake van broodnijd. Lummel begon grote holen te graven, Kiko zat erbij, keek ernaar of groef mee. Hij kikkerde helemaal op. Zijn ogen straalden, zijn gedrag werd uitbundiger en zijn zomervacht, waar hij ieder jaar problemen mee had, viel nu gemakkelijk uit, om plaats te maken voor een dikke gezonde glanzende wintervacht. Hij leefde dusdanig op dat er een Kiko te voorschijn kwam die wij niet kenden.
Door ons onderzoek naar beïnvloedingen, onze ervaringen en inzichten wisten wij dat alles in verbinding staat met elkaar, dat er voortdurend wisselwerkingen en beïnvloedingen plaatsvinden tussen mensen en dieren, de natuur en het universum. We begrepen dus dat hier veel meer aan de hand was dan een opbloeiende konijnenliefde. Onder invloed van Lummel kon het werkelijke karakter van Kiko te voorschijn komen. Nu pas merkten wij hoe groot de impact was geweest van Trendy op Kiko en hoezeer hij beïnvloed is geweest door de trauma’s van Trendy, dusdanig sterk zelfs dat ook haar ziekte haar weerslag op hem heeft gehad.
We beseffen terdege, dat het vooral Kiko was die met zijn verborgen gebleven karaktertrekken haar onzichtbaar beïnvloedde en er zo voor zorgde dat haar trauma’s in de loop van de tijd voor haar draaglijk werden. We gunnen Kiko zijn tweede leven van harte en hopen dat hij samen met Lummel heel oud mag worden.
www.centrum-
