Van afhankelijkheid naar onafhankelijkheid

Home Boeken E-boeken Stel uw vraag! Contact

Voor iedereen weggelegd

Afhankelijkheid. Een woord dat van grotere betekenis wordt tijdens een persoonlijke ontwikkeling dan ons lief is. Zeker als wij de gevolgen van afhankelijk-zijn onder ogen willen zien en het besef krijgen dat hier het grootste probleem van de mens ligt om daadwerkelijk veranderingen teweeg te brengen.

Om te beginnen kan men zich afvragen waar wij dan precies afhankelijk van zijn en wanneer die afhankelijkheid is begonnen? Komen we dan niet uit bij de geboorte? Ontstaat daar niet direct al een afhankelijk-zijn van het lichaam dat we meekregen en van de ouders die ons in staat stelden een leven te beginnen? Een volmondig “Ja” zou hier op zijn plaats zijn. De conclusie dat afhankelijk-zijn ook met leeftijd te maken heeft ligt dus voor de hand.

Maar pas als we wat ouder zijn, meer zelfkennis hebben gekregen en zeker als wij met interesse zelfonderzoek doen, komen wij tot het inzicht dat het afhankelijk-zijn al “voorverpakt” lag in onszelf als aangeboren bagage en in de inhoud van het ego, dat iedereen ook bij de geboorte heeft meegebracht.

Het volgende inzicht zou dan kunnen zijn, dat wij om onze aangeboren bagage en de inhoud van het ego te leren kennen, beslist afhankelijk zijn van de mensen om ons heen, van de buitenwereld, van mogelijkheden die het leven ons biedt en van situaties en omstandigheden waar we in terecht komen.

Uiteindelijk komen we dan ook uit bij een afhankelijkheid waar we niet zo vlug bij stilstaan, het afhankelijk-zijn van onszelf, van onze persoonlijke reacties ten opzichte van de aangeboren bagage, de inhoud van het ego, de mensen om ons heen en de buitenwereld. En zelfs als we ergens een verandering in aanbrengen, door een nieuw idee, door gebruik te maken van één van onze vermogens of door een totaal andere invalshoek te gebruiken, volkomen anders te reageren dan we gewend zijn of ons anders te gedragen dan normaal het geval is, dan nog is dit gebaseerd op afhankelijk-zijn, omdat we alleen reageren op of meegingen in iets wat er al was en hier een vervolg aan geven.

Schrikbarend om vast te stellen hoe veelzijdig die afhankelijkheid wel niet is en hoe alom aanwezig. Want in alles wat we zijn geweest, in alles wat we nu zijn, nog zullen worden en gaan tegenkomen, overal waar we ons op richten en in alles wat we doen, denken en voelen, is die afhankelijkheid aanwezig.

We zijn afhankelijk van onszelf, van het lichaam, van de aangeboren bagage, van het ego, van elkaar en van de buitenwereld. Zonder dat schijnt er geen leven mogelijk te zijn.

De mens, die zichzelf een uniek en superieur wezen vindt, leeft zijn leven dus bij de gratie van afhankelijk-zijn, met tenminste één zekerheid, het afhankelijk-zijn van het lichaam gaat voorbij.

“Wanneer is dit begonnen?” kunnen we ons afvragen. Zo moeilijk kan het antwoord hierop niet zijn, want het enige wat we hoeven te doen is een eigenschap van het ego of iets anders terug te voeren naar zijn belangrijkste basis. En als wij de uitkomst hiervan vaststellen, hebben we het antwoord gevonden over het afhankelijk-zijn.

Uiteindelijk komen we, hoe kan het ook anders, uit bij het overlevingsinstinct. Een op zichzelf staande sterke kracht, die zichzelf in stand houdt en de macht heeft om te verbinden, ongeacht wat de mogelijkheden en de gevolgen inhouden en of ze volgens de menselijke normen en waarden bij elkaar passen.

Een kracht dus die overal in doorwerkt en er zo voor zorgt dat wij vanaf het allereerste begin met afhankelijk-zijn zijn opgezadeld. Voor een evolutieproces een onontbeerlijke werking, maar voor iemand die heel bewust een persoonlijke ontwikkeling ondergaat een zeer moeilijk te nemen barrière.

Als wij onafhankelijke wezens willen worden, zullen wij ons afhankelijk-zijn en zelfs het overlevingsinstinct achter ons moeten laten en juist dat is de reden waarom bewustwording, verandering en ontwikkeling zo moeilijk is, waarom we zoveel tegenwerking ondervinden en het ons zoveel werk en inspanning kost.

Want terwijl wij hiermee bezig zijn, komen wijzelf, onze eigen inhoud, de aangeboren bagage en het lichaam in opstand, voelen zelfs de positieve eigenschappen van het ego zich bedreigd en ziet de schaduw haar terrein langzaam maar zeker afbrokkelen. Zelfs de mensen om ons heen komen in het verweer door de veranderingen die er plaatsvinden en lijkt tevens de buitenwereld bedreigend op ons af te komen. Alles voelt zich aangevallen en aangetast tot in de fundamenten. Niets voelt zich nog verzekerd van een voortbestaan zoals men het kent. Het overlevingsinstinct komt in het gedrang.

Wat moeten wij doen om het contact met het overlevingsinstinct te verbreken en haar achter ons laten? Het antwoord is eenvoudig en simpel, het in de praktijk brengen moeilijker. Wij kunnen onze afhankelijke opstelling alleen opgeven door loslaten. Niet meer reageren, nergens op, want elke reactie op onszelf, op onze aangeboren bagage, op de inhoud van het ego en de buitenwereld voedt het overlevingsinstinct en zorgt ervoor dat zij haar werk ongestoord blijft doen.

De mens heeft de kracht om het overlevingsinstinct te weerstaan en dat wil zeggen dat een verandering van afhankelijkheid naar onafhankelijkheid door bewustwording, verandering en ontwikkeling voor iedereen mogelijk en haalbaar is.